Cyfrowe ślady swojego istnienia trudno zatrzeć

Zmieniałeś swój wygląd?

Tak, i to dość skutecznie, bo nie poznał mnie nawet przyjaciel, którego spotkałem w Nowym Orleanie. Eksperyment uświadomił mi, że by się skutecznie ukryć, musisz być kimś innym, ale nie możesz przesadzić. Tak naprawdę chodzi o to, by nie rzucać się w oczy, być niezauważonym. Nie ma miejsca na robienie z siebie gwiazdy.

Kiedy byłeś najbliżej wpadki?

Kiedy z Nowego Orleanu poleciałem do Salt Lake City na mecz piłki nożnej między reprezentacją USA i Salvadoru. Wiedziałem, że to bardzo ryzykowne. Nie mogłem tam dotrzeć inaczej niż samolotem, a to oznaczało, że muszę użyć prawdziwego dowodu. Wiedziałem też, że łowcy podejrzewają, że się tam pojawię. Od dawna spekulowali na ten temat, analizując moje zainteresowania i sprawdzając strony, które odwiedzałem przed pościgiem. Postanowiłem zaryzykować. By ich nieco zmylić, podesłałem im link do fragmentu telewizyjnej sondy na temat świńskiej grypy, w której wziąłem udział, będąc jeszcze w Los Angeles. Miałem wtedy długie włosy. Przed wejściem na stadion widziałem ludzi, którzy wyraźnie szukali mnie w tłumie. Nie rozpoznali mnie, bo przykleiłem sobie wąsy i ogoliłem środek głowy. Założyłem też zasłaniające twarz duże okulary w barwach Stanów Zjednoczonych. Ale łowcom pomagał wtedy ktoś na lotnisku. Gdy dzień później wylądowałem w Atlancie, po przekroczeniu bramek otworzyłem komputer i na stronie pościgu pojawiła się informacja, że za 5 minut wyląduję na tym lotnisku.

Po 27 dniach zostałeś zdemaskowany w Nowym Orleanie. Co cię zgubiło?

Pierwszy błąd popełniłem już na początku. Nie zmieniłem zdjęcia na profilu Jamesa Gatza w Facebooku, na którym wyglądałem tak samo jak w telewizyjnej sondzie, o której wspominałem. Jak się potem okazało, wykorzystał to Jeff Reifman, były programista Microsoftu z Seattle, którzy przystąpił do polowania kilka dni po starcie. Wiedząc, że odwiedzam strony poświęcone pościgowi, napisał program, który miał mnie znaleźć wśród tych osób. Szybko wyodrębnił kilka podejrzanych profili. W tym Jamesa Donalda Gatza, który był częstym gościem profilu Vanished Team na Facebooku. Gdy na niego wszedł i spojrzał na zdjęcie, miał pewność, że to ja. Od tamtej pory Jeff śledził IP Jamesa Gatza na Facebooku. Nie wiedziałem, że podgląda też mój Twitter pod adresem @jdgatz. A ja się trochę rozluźniłem. Będąc w Nowym Orleanie, postanowiłem, że otworzę swój profil i poszukam jakiś znajomych lub ciekawych miejsc. Trafiłem na restaurację NakedPizza. Jeff śledził moje IP, więc wiedział, że na nią wszedłem. Jeszcze tego samego dnia wysłał mejla do współwłaściciela pizzerii, informując go o pościgu i o tym, że mogę się u nich pojawić. 8 października od samego rana byli w kontakcie i wypatrywali mnie w okolicy. Złapali mnie przed niewielkim lokalnym sklepem. Tak straciłem 3 tys. dolarów.

*Evan Ratliff, dziennikarz amerykańskiego miesięcznika poświęconego nowym technologiom Wired