"Kot rabina": Wspaniała moc mowy

Kot rabina bardzo lubi i szanuje rabina, ale jego córkę, Zlabię, bezgranicznie uwielbia. „Gdyby koty umiały mówić, toby opowiadały niewiarygodne historie” – wzdycha czasami Zlabia, a kot rabina bardzo chciałby spełniać marzenia swojej pani. Będzie miał ku temu znakomitą okazję, pożera bowiem skrzeczącą papugę, a to niespodziewanie daje mu zdolność mówienia. Efekt uboczny będzie taki, że rabin – choć gadającego kota uznaje za cud – zabrania zwierzakowi przebywać ze Zlabią, by „nie wpoił jej niebezpiecznych myśli”. Kot musi więc zmienić swoje życie i postanawia zostać żydem. Zaczynają się nauki i dyskusje, pojawiają się problemy (kot nie może mieć bar micwy, bo nie jest człowiekiem), ale zwierzak – zgodnie z talmudyczną tradycją – pobiera nauki z Pisma, nieustannie je kwestionując i kontestując. Ale komiks Joanna Sfara nie jest bynajmniej ilustrowanym podręcznikiem wierzeń sefardyjskich żydów. Kot, choć jest pełnoprawnym członkiem rodziny rabina, ma przecież swoje kocie sprawy. Jest także bystrym i cynicznym komentatorem rzeczywistości. Gdy rabin zarzuca mu kłamstwo, kot odpowiada, „że słowami można wypowiadać, co się chce, nawet rzeczy nieprawdziwe, że to daje wspaniałą moc, którą powinien wypróbować”.