Umberto Eco "Historia krain i miejsc legendarnych" - recenzja

Od prawie ćwierćwiecza literatura polska podszyta jest niespełnieniem. Czekamy na powieść panoramującą nasze narodowe doświadczenie – odzyskanie niepodległości czy też przełom 1989 roku (jak wolą niektórzy) i pookrągłostołową rzeczywistość. Jak dotychczas bezskutecznie – na „Lalkę” naszych czasów musimy jeszcze poczekać. A może powieściowa pustka świadczy o tym, że nie da się być drugim Prusem, a nawet nie warto się o to starać? Może zamiast reanimować epicką narrację, warto katalogować, zestawiać, kompilować, miksować i ze starych tekstów układać opowieść o nowej Polsce? Może święcąca na świecie technika mash-upu (by trzymać się terminologii muzycznej), twórczego kopiowania i przetwarzania istniejących utworów i motywów, nadaje się także do opisania doświadczenia bycia tu i teraz, także nad Wisłą i Odrą? Zanim wyślecie pod adres redakcji „Kultury” trotyl w paczce, sięgnijcie po „Historię krain i miejsc legendarnych” Umberta Eco. Wydatek będzie niemały – blisko 500-stronicowa cegła wydana na kredowym papierze kosztuje 139 zł – ale skórka warta jest wyprawki. Jednak to niejedyny koszt, z którym powinniście się liczyć, jeśli kompletujecie domowy księgozbiór lub chcecie w pełni ogarnąć zamysły włoskiego semiotyka. „Historia krain i miejsc legendarnych” to kolejna księga, w której profesor z Mediolanu opisuje świat: po „Historii piękna”, „Historii brzydot” oraz „Szaleństwie katalogowania”.