Kino krajów nadbałtyckich najwyraźniej szuka drugiego Wojciecha Smarzowskiego. Na razie jednak bezskutecznie. Takie przynajmniej wrażenie można odnieść po pierwszym weekendzie Warszawskiego Festiwalu Filmowego.
Jak dotąd konkurs międzynarodowy WFF przyniósł niezbyt oryginalną, ale za to gorzką wizję świata opanowanego przez patologie i najniższe instynkty. Im gorzej, tym lepiej – przynajmniej dla filmowców, którzy tradycyjnie w moralnym upadku człowieka szukają tematów do opowieści. „Miłość jest ślepa” Estończyka Ilmara Raaga (znanego u nas z mocnej „Naszej klasy”) zdaje się kumulacją nieszczęść – mamy tu umierającego na raka młodego alkoholika, straumatyzowaną dziewczynę, której wszyscy wmawiają, że jest opóźniona w rozwoju i którą – rzekomo – ów pijak zgwałcił, ojca tyrana, przemoc w rodzinie, aborcję, społeczną niemoc, zawiść i zwyczajne chamstwo. „Miłość jest ślepa” przypomina wariację na temat filmów Smarzowskiego – tak jakby Raag zapatrzony w „Wesele”, „Dom zły” i „Różę” postanowił dorównać polskiemu reżyserowi w portretowaniu ludzkiej podłości. Tyle że zabrakło mu umiaru, narracyjnego talentu i poczucia humoru Smarzowskiego. Owszem, bohaterom filmu Raaga nie sposób nie kibicować, ale największa w tym zasługa aktorów, zwłaszcza subtelnej roli Ursuli Ratasepp. Opowieść o ich miłości – niespodziewanej, niemożliwej, wystawionej na ciężka próbę – początkowo nawet ujmuje, ale z biegiem czasu nagromadzenie nieszczęść zamiast wzruszać nuży. I nawet dopisany jakby na siłę happy end nie jest w stanie przełamać obojętności widzów.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.