Autopromocja

Ile wart jest autorytet sędziego

Kajdanki
Posądzenie sędziego o korupcję to zarzut bardzo poważnyShutterStock
8 lutego 2012

Nikt i nic nie zwróci bezpodstawnie oskarżonym sędziom utraconego zaufania społecznego i paru lat odsunięcia od wykonywania zawodu. Prawo do informacji nie obejmuje w polskiej rzeczywistości informacji o pomyłce i o bezpodstawnym oskarżeniu. Nikt nie poczuwa się do zwykłego ludzkiego słowa „przepraszam” dla uniewinnionych sędziów.

Nadużycie stanowiska publicznego dla uzyskania prywatnych korzyści to korupcja. Ulegają jej osoby z establishmentu władzy i urzędnicy państwowi. Stanowi problem i poważne zagrożenie dla rozwoju każdego państwa. Jest zjawiskiem o charakterze ponadczasowym. Dlatego też 27 stycznia 1999 r. została sporządzona w Strasburgu prawnokarna konwencja o korupcji. Państwa członkowskie oraz inne państwa, sygnatariusze tej konwencji, uznały za jeden z priorytetów prowadzenie wspólnej polityki karnej mającej na celu ochronę społeczeństwa przed korupcją, przez przyjęcie odpowiedniego ustawodawstwa oraz podejmowanie środków prewencyjnych. Konwencja nałożyła na strony konwencji obowiązek przyjęcia środków koniecznych do uznania przez prawo wewnętrzne za przestępstwo szeregu zachowań związanych z przekupstwem: krajowych i zagranicznych funkcjonariuszy publicznych, funkcjonariuszy organizacji międzynarodowych, członków krajowych i zagranicznych zgromadzeń przedstawicielskich sprawujących władzę ustawodawczą lub wykonawczą, członków międzynarodowych zgromadzeń parlamentarnych, sędziów i funkcjonariuszy sądów międzynarodowych, a także: handel wpływami, przekupstwa w sektorze prywatnym, pranie pieniędzy pochodzących z przestępstw korupcyjnych i przestępstwa księgowe.

Cywilnoprawna konwencja o korupcji sporządzona w Strasburgu 4 listopada 1999 r. wyraziła przekonanie o znaczeniu przyczyniania się prawa cywilnego w walce z korupcją, w szczególności przez umożliwienie uzyskania godziwego zadośćuczynienia osobom, które poniosły szkodę. Zdefiniowała, że korupcją jest żądanie, proponowanie, wręczanie lub przyjmowanie, bezpośrednio lub pośrednio, łapówki lub jakiejkolwiek innej nienależnej korzyści lub jej obietnicy, które wypacza prawidłowe wykonywanie jakiegokolwiek obowiązku lub zachowanie wymagane od osoby otrzymującej łapówkę, nienależną korzyść lub jej obietnicę.

Autopromocja
381367mega.png
381364mega.png
381208mega.png
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.

Powiązane