Orzecznictwo

Urząd musi wypłacić zwolnionemu dyscyplinarnie pracownikowi odprawę emerytalną, nawet jeśli w dniu rozwiązania stosunku pracy nie nabył on takiego uprawnienia. Tak orzekł Sąd Najwyższy.

Problem: W ubiegłym tygodniu Sąd Najwyższy rozstrzygnął, że zakaz konkurencji obowiązujący po ustaniu stosunku pracy nie przechodzi na nowego pracodawcę, który przejął zakład w trybie art. 23 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.). Mowa o uchwale z 6 maja 2015 r., sygn. akt III PZP 2/15 (www.sn.gov.pl), która potwierdziła stanowisko z wyroku SN z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I PK 123/14 (www.sn.gov.pl). W praktyce oznacza to tyle, że przejęty pracownik nie może dochodzić odszkodowania od swojego nowego pracodawcy.

TEZA: W świetle art. 45 par. 1 k.p., w sytuacji gdy powodem uwzględnienia odwołania pracownika od wypowiedzenia umowy o pracę lub jej warunków jest naruszenie przez pracodawcę przepisów o rozwiązywaniu lub przekształcaniu stosunków pracy w tym trybie, nie jest konieczne szczegółowe analizowanie przez sąd pracy zasadności wypowiedzenia. Ustalenie przyczyn wypowiedzenia definitywnego lub zmieniającego może jednak okazać się niezbędne, gdy jednocześnie stanowią one okoliczność rzutującą na ocenę możliwości i celowości przywrócenia pracownika do pracy. W sprawach toczących się z odwołań pracowników od wypowiedzenia rozwiązującego lub zmieniającego nie leży w gestii sądów pracy analizowanie przyczyn, które skłoniły pracodawcę do podjęcia działań restrukturyzacyjnych, ani dokonywanie oceny, czy wdrożona reorganizacja zapewni lepsze niż dotychczas funkcjonowanie całego zakładu lub jego poszczególnych części. To pracodawca decyduje o tym, w jakiej strukturze organizacyjnej chce dalej prowadzić swoją działalność i realizować cele tej działalności, i to on ponosi ryzyko wadliwych decyzji w tym zakresie. Reorganizacja zakładu może polegać na całkowitej likwidacji konkretnych stanowisk pracy i tworzeniu w to miejsce nowych. Może ona też przybrać postać merytorycznych przekształceń istniejących już stanowisk pracy w drodze częściowego rozdziału i łączenia w odmienny niż dotychczas sposób zadań przypisanych do poszczególnych stanowisk. Proces ten z reguły wymusza na pracodawcy analizę, którzy z zatrudnionych w zakładzie lub jego reorganizowanej komórce pracownicy najlepiej sprostają obowiązkom na tak przekształconych stanowiskach. Konsekwencją tej oceny bywa konieczność dokonania stosownych przesunięć kadrowych.

Decyzja administracyjna określająca prawo własności nie może być podważona po 50 latach nawet wówczas, gdy została wydana z rażącym naruszeniem przepisów. Obywatele mają bowiem prawo oczekiwać zaufania do prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej.

Brak określenia w przepisach terminu, po którego upływie nie byłoby możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest niezgodne konstytucją - orzekł Trybunał Konstytucyjny.

Zasada nulla poena sine lege ma zastosowanie nie tylko do kary zasadniczej, ale także zastępczej - uznał Trybunał Konstytucyjny.

Nie jest możliwe spokojne współistnienie oznaczeń sieci Sky i firmy Skype w Zjednoczonym Królestwie, ponieważ istnieje ryzyko pomylenia tych dwóch symboli – uznał Sąd Unii Europejskiej. To dla większości firm może być nauka, żeby już na etapie wyboru nazwy firmy przykładać do tego znaczenie, mając na uwadze przyszłą rejestrację znaku towarowego

Skarb Państwa może dochodzić zwrotu niesłusznie uzyskanych korzyści z majątku państwowego na podstawie ustawy z 1990 r. tylko wówczas, gdy do uszczerbku z majątku doszło bezpośrednio w wyniku czynności prawnej lub decyzji administracyjnej przenoszącej własność lub inne prawa majątkowe.

Orzeczenia wewnętrznie sprzecznego we fragmencie dotyczącym wymiaru kary nie można sprostować – przypomniał Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację wniesioną przez prokuratora generalnego. Dotyczyła ona wyroku sądu rejonowego, który w styczniu 2010 r. uznał Ł.C. za winnego popełnienia kradzieży z włamaniem w warunkach powrotu do przestępstwa i skazał go na karę: „1 (jednego) roku i 8 (sześciu)” miesięcy pozbawienia wolności (w zawieszeniu) oraz karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda. Pomimo nieścisłości orzeczenia sądu pierwszej instancji nikt jednak nie zaskarżył.

Spółka, której jedynym udziałowcem jest gmina, nie płaci VAT od powierzonych jej obowiązków – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Cesja umowy nie przekreśla możliwości zaliczania ponoszonych opłat do kosztów uzyskania przychodu – orzekł NSA.