Ochrona nie tylko osobista, czyli przyjmij, że jesteś chory [OPINIA]

Nietrudno przewidzieć, że brak najbardziej podczas pandemii potrzebnych rąk do pracy skutkuje problemami z obsadą dyżurów, grozi zamykaniem oddziałów i szpitali, co przekłada się na zdrowie i życie chorych. Tymczasem według danych Głównego Inspektora Sanitarnego, przedstawionych 2 kwietnia, w Polsce pracownicy medyczni stanowią ponad 17 proc. zakażonych! Biorąc pod uwagę znacznie głębsze niż we Włoszech braki kadrowe, w szczególności wśród lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych, nie może dziwić, że już teraz, kiedy według cytującego Churchilla ministra Szumowskiego „to jeszcze nawet nie jest koniec początku”, w wielu miejscach nastąpił paraliż lecznictwa szpitalnego.

Powód nadreprezentatywności medyków wśród zakażonych jest oczywisty: dramatyczny brak środków ochrony. Zasoby Agencji Rezerw Materiałowych skierowano na początku marca do szpitali zakaźnych i jednoimiennych, ale i tam zaopatrzenie w sprzęt ochronny pozostawia wiele do życzenia. Bardzo szybko zabrakło na przykład lekkich kombinezonów. Zastąpiono je wykonanymi z grubego tworzywa. O ile dla załogi karetki taki ubiór można od biedy zaakceptować, w przypadku pracujących w szpitalu lekarzy i pielęgniarek korzystanie z niego oznacza udrękę, znacznie utrudniając badanie lekarskie, podawanie leków drogą iniekcji czy pobieranie krwi do badań. Zważywszy, że dobre dopasowanie to jeden z podstawowych warunków bezpieczeństwa, dodatkowym problemem były wyłącznie duże i bardzo duże rozmiary wspomnianych kombinezonów. Pod tym względem sytuacja jest już lepsza, ale wielka w tym zasługa nie tyle Ministerstwa Zdrowia, co firm prywatnych, organizacji pozarządowych i tzw. ludzi dobrej woli, którzy postanowili ruszyć z pomocą. Należy jednak pamiętać, że dostarczony tą drogą sprzęt ochrony nie zawsze ma odpowiednie atesty. Ilość środków ochrony też jest „na styk”, dlatego trudno o jego odpowiednio częste zmiany, co dotyczy zwłaszcza kombinezonów i maseczek.