Rychtowanie przepłaconych i w dużej części niekoniecznie potrzebnych inwestycji na Euro 2012 przypomina nieco osławione już malowanie trawy na zielono czasach PRL lub wstawianie złotych zębów na przedzie, gdy inne pożera próchnica.
Marcin Hadaj szef sekretariatu redakcji
W Polsce, jak wiadomo, nie ma innych potrzeb niż piłkarskie stadiony uszyte na mistrzostwa, symbole pychy polityków centralnych lub lokalnych, przez których ambicje będziemy wiele lat spłacać nasze eurodługi. Po głównym – warszawskim Stadionie Narodowym – za pół roku będzie hulał wiatr, bo mimo niemal 2 mld złotych, które ten obiekt pochłonął, menedżerowie z politycznego nadania zarządzający nim nie potrafili zadbać o kompleksowy program imprez tak skutecznie jak o swoje premie.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.