Rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych wyłącza rażące niedbalstwo. Jest to jednak wyjątek od reguły. Zazwyczaj to brak należytej staranności wyklucza dobrą wiarę.
Dobra wiara – jako okoliczność istotna dla zweryfikowania zasadności żądań powoda – podlega dowodzeniu w procesie stosowania prawa (art. 227 k.p.c.). Nie istnieje ustawowa definicja dobrej wiary. Nie ma też pełnej zgodności co do tego, czy pojęcie to należy rozumieć tak samo na gruncie całego prawa cywilnego, a nawet – czy w prawie rzeczowym zawsze chodzi o tę samą dobrą wiarę.
Zgodnie z powszechnie przyjętą linią interpretacyjną dobra wiara oznacza stan psychiczny określonej osoby polegający na błędnym, ale usprawiedliwionym w danych okolicznościach mniemaniu o istnieniu jakiegoś prawa podmiotowego lub stosunku prawnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach, rozbudowując definicję, można powiedzieć, że w dobrej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny, mniema, że owo prawo lub stosunek prawny istnieje. Dobrej wiary nie wyklucza się, nawet jeśli to mniemanie jest błędne, jeżeli tylko błędność mniemania w danych okolicznościach należy uznać za usprawiedliwioną.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.