Kwestia ewentualnej waloryzacji świadczeń wynikających z obligacji II Rzeczypospolitej jest bezprzedmiotowa – stwierdził Sąd Najwyższy.
Maciej S. wszedł w posiadanie przedwojennych obligacji Państwowej Pożyczki Konwersyjnej, wyemitowanych w 1924 r. na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP o przerachowaniu zobowiązań Skarbu Państwa z tytułu pożyczek państwowych. Powód domagał się od Skarbu Państwa (w tej sprawie reprezentował go minister finansów) łącznie ponad 1 mln 77 tys. zł z tytułu umorzenia wspomnianych obligacji. Kwota ta miała obejmować wartość nominalną papierów wartościowych (zaledwie kilkadziesiąt przedwojennych złotych) oraz ich waloryzację. Swoje roszczenia oparł na art. 3581 par. 3 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania sąd może – po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego – zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie. Maciej S. przekonywał, że w ten sposób waloryzowane mogą być też należności wynikające ze starych, przedwojennych zobowiązań. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 kwietnia 2007 r. (sygn. SK 49/05) uznał bowiem za niekonstytucyjne przepisy nowelizacji kodeksu cywilnego z lipca 1990 r., która ograniczała waloryzację sądową w odniesieniu do zobowiązań państwa powstałych przed 1950 r.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.