Decyzja o warunkach zabudowy nie musi być zgodna z ustaleniami studium

W dyskusji nad kondycją instytucji planowania przestrzennego w Polsce coraz częściej przewija się temat, rzekomo, wymaganej przepisami prawa zgodności decyzji o warunkach zabudowy (dalej WZ-ka) ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej studium). Odnoszę wrażenie, że rzeczowe argumenty prawne w tej dyskusji zostały zastąpione bezrefleksyjnie powtarzanymi ogólnikami. Zatarła się granica pomiędzy tym, co w przepisach obecnie jest, a tym, co wedle niektórych, być powinno.

Pominięty przepis

Mocnym akcentem w tej dyskusji jest wyrok NSA w Warszawie z 6 sierpnia 2009 r. (II OSK 1250/08; LEX nr 552846; dalej wyrok). Moim zdaniem wykładnia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.z.p.), dokonana w tym wyroku, jest błędna. Sąd stwierdził w nim, że ustalenia WZ-ki powinny być zgodne z ustaleniami studium, a co za tym idzie, niedopuszczalne jest wydanie WZ-ki w sprzeczności ze studium. W uzasadnieniu czytamy: „Odmienna interpretacja roli studium prowadziłaby do sprzeczności z podstawowymi zasadami zagospodarowania przestrzennego: zasadą spójności polityki przestrzennej państwa oraz zasadą wzajemnej spójności aktów planowania przestrzennego, przeznaczenia i zasad zagospodarowania obszarów (Z. Leoński, M. Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, Bydgoszcz-Poznań 2002, s. 54-60). [Krytykowana] wykładnia (...) byłaby nie do pogodzenia z zasadami prawnego systemu planowania przestrzennego w Polsce i niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawnym, a przez to sprzeczna z Konstytucją”.