Prawo miejscowe nie może obowiązywać z mocą wsteczną

Akty prawa miejscowego stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP zostały zaliczone do prawa powszechnie obowiązującego. W praktyce oznacza to, że prawo miejscowe wydawane przez organy stanowiące gmin, powiatów i województw może określać prawa i obowiązki wskazanych w nich podmiotów, a w szczególności obywateli czy przedsiębiorców. W odróżnieniu jednak od ustawy czy rozporządzeń zaliczanych przez konstytucję do źródeł powszechnie obowiązującego prawa na całym obszarze kraju, zakres terytorialny obowiązywania wszystkich rodzajów aktów prawa miejscowego ogranicza się tylko do obszaru, na jakim działają organy danego szczebla i rodzaju (art. 94 zd. 1 konstytucji). Innymi słowy dana uchwała obowiązuje na terenie właściwości rady gminy, która ją wydała i ma zastosowanie do wszystkich przebywających na tak określonym obszarze.

Akty prawa miejscowego wydawane są na zasadach i w trybie określonym w poszczególnych ustawach (art. 94 konstytucji). Oznacza to, że kompetencja organu stanowiącego gminy do wydania aktu prawa miejscowego musi wywodzić się tylko z ustawy zawierającej szczegółowe upoważnienie ustawowe. Co więcej, akty prawa miejscowego mogą być stanowione albo przez odpowiednie organy administracji rządowej, albo przez organy samorządu terytorialnego. W konsekwencji ze swojej natury prawo miejscowe ma wysoki stopień konkretyzacji, który uzależniony jest od różnych miejscowych warunków i zastosowanej przez organ je wydający techniki legislacyjnej.