Nawet pracownikowi, który porzucił pracę, trzeba przekazać świadectwo pracy. Jak i kiedy to zrobić?

Koniec u mowy a świadectwo pracy

Świadectwo pracy to dokument, który pracodawca jest zobowiązany wydać każdemu pracownikowi w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy. Należy podać w nim informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach.
W którym momencie pracodawca ma obowiązek przekazać pracownikowi świadectwo pracy? Pracodawcy często błędnie zakładają, że mają na to aż 7 dni od dnia rozwiązania stosunku pracy. Tymczasem z art. 97 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy jasno wynika, że należy zrobić to w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy (a nie, jak wynikało z przepisów przed 2019 rokiem, „niezwłocznie”), o ile pracodawca nie zamierza nawiązać z pracownikiem kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Oczywiście ustawodawca wziął pod uwagę to, że okoliczności rozwiązania umowy o pracę nie zawsze pozwalają na sprostanie takiemu wymaganiu i zastrzegł, że w sytuacji, gdy z przyczyn obiektywnych wydanie świadectwa pracy pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej w tym terminie nie jest możliwe, pracodawca w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem operatora pocztowego albo doręcza je w inny sposób.

POLECAMY: Formalnych sporów jest mniej, ale napięć w firmach nie ubywa

Porzucenie pracy to duża formalna komplikacja

Bez wątpienia w sytuacji, gdy pracownik porzuca pracę, dopełnienie formalności związanych z wydaniem mu świadectwa pracy może przysparzać trudności. Przede wszystkim porzucenie pracy samo w sobie nie prowadzi do rozwiązania umowy o pracę. To pracodawca musi dopiero podjąć kroki formalne, które uregulują sytuację i zakończą stosunku pracy. Oznacza to, że od dnia, w którym pracownik nie pojawi się w pracy, do dnia, w którym dojdzie do zakończenia stosunku pracy, może upłynąć sporo czasu. No i przede wszystkim, pozbawiony kontaktu z pracownikiem pracodawca nie ma możliwości bezpośredniego przekazania mu dokumentu i będzie zmuszony przesłać świadectwo pracy na adres wskazany przez pracownika znajdujący się w aktach osobowych. Jeżeli adres ten jest nieaktualny, pracodawca nie ma obowiązku ustalania nowego miejsca pobytu pracownika i nie będzie można w takiej sytuacji zarzucić mu niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku. Powinien w takiej sytuacji pozostawić świadectwo pracy w aktach osobowych. Jednak aby wystawienie świadectwa mogło w ogóle mieć miejsce, stosunek pracy musi zostać rozwiązana. W którym momencie dochodzi do tego w przypadku porzucenia pracy?

POLECAMY: Godziny nadliczbowe: jak je obliczać i rekompensować?

Trzeba określić moment zakończenia umowy

W przypadku przesłania pracownikowi, który porzucił pracę oświadczenia o rozwiązaniu umowy listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, datą zakończenia stosunku pracy jest data odbioru tego listu przez pracownika lub pełnoletniego domownika. To od tego momentu pracodawca ma 7 dni na przesłanie świadectwa pracy pracownikowi za pośrednictwem operatora pocztowego i to ten dzień należy wskazać w ust. 1 świadectwa pracy jako datę końcową zatrudnienia. W przypadku porzucenia przez pracownika pracy, w zależności od towarzyszących temu okoliczności, podstawą rozwiązania stosunku pracy może być art. 55 § 1¹ k.p. (bez wypowiedzenia z winy pracodawcy) albo art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (bez wypowiedzenia z winy pracownika. Oznacza to, że w ustępie 4 świadectwa pracy należy wskazać, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania:
1) bez wypowiedzenia z inicjatywy pracownika (art. 55 § 1¹ k.p.) albo
2) bez wypowiedzenia z inicjatywy pracodawcy (art. 52 § 1 pkt 1).
Należy pamiętać o tym, że pracodawca nie może zamieszczać w świadectwie pracy informacji o przyczynach uzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę, czy też uzasadniających rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia. Innymi słowy, pracodawca nie może wskazać w świadectwie pracy, że pracownik porzucił pracę.