Zakaz dyskryminacji w zatrudnieniu. Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego

 racownik dochodzący odszkodowania za dyskryminacje płacową powinien przytoczyć takie okoliczności faktyczne, które uprawdopodobnią nie tylko to, że jest lub był niżej wynagradzany niż inni pracownicy wykonujący taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości, ale także to, że zróżnicowanie takie spowodowane jest lub było niedozwoloną przyczyną.
dyskryminacja, pracaShutterStock
4 kwietnia 2019

Zasada niedyskryminacji w zatrudnieniu (będąca nawiązaniem do zakazu dyskryminacji z art. 32 Konstytucji RP) stanowi uzupełnienie zasady równego traktowania pracowników. Jej przestrzeganie to jeden z podstawowych obowiązków pracodawcy, którego naruszenie może powodować istotne konsekwencje finansowe (obowiązek zapłaty odszkodowania), a także skutkować natychmiastowym rozwiązaniem umowy o pracę przez pracownika ze względu na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracodawcy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 10 lutego 2009 r. (sygn. akt II PK 149/08), przepisy dotyczące równego traktowania w zatrudnieniu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż strony umowy o pracę nie mogą – nawet w drodze porozumienia – uregulować treści stosunku pracy w sposób naruszający zasadę równego traktowania. Postanowienie takiej treści jest zatem nieważne, co wynika wprost z art. 18 par. 3 k.p. [ramka 1 s. D2]

Ramka 1. Zasada równości 

Pozostało 99% treści
Wybierz pakiet i czytaj bez ograniczeń.

Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.

Autopromocja
381453mega.png
381439mega.png
381484mega.png