Pracujący w UE na własny rachunek nie mają prawa do zasiłku

Podstawowym aktem prawnym regulującym sprawy związane z uzyskaniem prawa do zasiłku jest ustawa z 20 kwietnia 2008 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.). Mówi ona, że zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy przysługuje osobie mającej status bezrobotnego, dla której nie ma propozycji odpowiedniej pracy, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Do tego osoba ta w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w urzędzie pracy łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacała składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej równowartość minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W myśl art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.Urz. (WE) L 149 z 5 lipca 1971 r. z późn. zm.; Dz.Urz. UE, polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1 z późn. zm.) bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych jako pracownik najemny, pod działaniem ustawodawstwa innych państw członkowskich UE, pozostałych państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej.