Organizacja wypoczynku dla dzieci nie jest gwarantem niższego podatku. Sąd przyjrzy się dokładnie również temu, co wynika z KRS

Opodatkowanie nieruchomości wciąż pełne wątpliwości

Zastosowanie odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości w praktyce bywa kłopotliwe. Spory powstające na tym tle zazwyczaj mają dwojaką genezę. Wątpliwości i błędy wynikają często z faktu, że prawidłowa klasyfikacja obiektów podlegających opodatkowaniu jest w niektórych przypadkach naprawdę trudna, a jeśli podatnik nie dysponuje odpowiednią dokumentacją budowlaną, to w wielu przypadkach bez specjalistycznej wiedzy łatwo jest w tym zakresie popełnić błąd. Druga kategoria przypadków to te, dla których punktem wyjścia jest dążenie podatnika do maksymalnego obniżenia obciążeń podatkowych. W takim postępowaniu nie ma oczywiście nic złego, bo podatnicy mają pełne prawo korzystać z możliwości wynikających z obowiązujących przepisów.

Czas mija, a przepisy się nie zmieniają

Gdy mowa o nieruchomościach co do których konieczne jest podjęcie decyzji czy należy opodatkować je jako związane z działalnością gospodarczą, czy nie, podatnicy często starają się „zakrzywiać rzeczywistość”. Problemy związane z opodatkowaniem tego rodzaju obiektów, choć może raczej należałoby stwierdzić, że problemy z przepisami regulującymi zasady ich opodatkowania, nie są nowością. Od lat między podatnikami a organami podatkowymi toczą się na tym tle spory. Sądy administracyjne wypowiedziały się na ten temat niezliczoną ilość razy, resort finansów wydał interpretację ogólną, a Trybunał Konstytucyjny nie miał wątpliwości co do zgodności obowiązujących w tym zakresie przepisów z prawem. Niestety przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, które odnoszą się do omawianej tematyki nie zostały znowelizowane w czasie wprowadzania w ustawie zmian obowiązujących od 1 stycznia 2025 r. Nadal więc przy analizie tej problematyki konieczne jest posiłkować się stanowiskiem wypracowanym w orzecznictwie sądowym, a przed oblicze sądów wciąż trafiają nowe sprawy.

Zwolnienie to wyjątek od zasady opodatkowania

W jednej z nich w dniu 1 kwietnia 2026 r. wydał wyrok Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt III FSK 1375/24). Jednym z rozpatrywanych w trakcie toczącego się postępowania aspektów było zajęcie nieruchomości na określone cele. Podatnik prowadzący działalność o charakterze turystycznym chciał skorzystać z przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienia przewidzianego dla gruntów, budynków lub ich części zajętych wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz gruntów zajętych trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży.

Trwałe zajęcie musi wykluczać prowadzenie innej działalności

I choć faktycznie w ośrodku będącym własnością podatnika organizowane były obozy i kolonie letnie dla młodzieży, to jednak nie był on wstanie wykazać, że doszło do trwałego zajęcia gruntów na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży, a dodatkowo z rejestru przedsiębiorców KRS jasno wynikało, że przedmiotem jego działalności nie jest organizacja wypoczynku skierowanego wyłącznie do dzieci i młodzieży. W uzasadnieniu wyroku sąd przypomniał, że trwałe zajęcie gruntów na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży musi oznaczać, że na gruntach nie może być prowadzona inna działalność równocześnie bądź wymiennie z obozowiskami i bazami wypoczynkowymi. Chodzi o faktyczne, rzeczywiste wykonywanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu. Zajęcie ma mieć taki charakter, który wyklucza możliwość prowadzenia innej działalności. Gdy warunek ten nie jest spełniony, podatnik nie może korzystać z omawianej preferencji podatkowej.