Magazyn na weekend

Jak dużo młodzi Amerykanie pożyczają na studia? I dlaczego ich dług wzrósł tak bardzo?

Kartel kojarzy się z grubymi tematami. Stal, ropa czy substancje nielegalne. Najwięksi producenci takich towarów zmawiają się, żeby zdestabilizować/przejąć rynki. Czasem instytucjom regulacyjnym/policji udaje się pokrzyżować ich plany. Częściej się jednak nie udaje. A co powiecie na wieść, że kartele to nie tylko Pablo Escobar albo znani z historii amerykańskiego kapitalizmu Vanderbiltowie, Carnegie i inni? Że z kartelami mamy do czynienia cały czas. Na przykład w mediach społecznościowych. Choćby wśród influencerów.

Historycy wskazują różne kluczowe momenty II wojny światowej. Dla wielu tym najważniejszym dla odwrócenia jej losów było otwarcie frontu na zachodzie Europy.

To, że Partia Pracy wygra wybory parlamentarne 4 lipca, jest oczywiste. Wątpliwości dotyczą jedynie skali porażki konserwatystów oraz tego, czy Keir Starmer na pewno będzie lepszym premierem niż Rishi Sunak.

Opanowanie stolicy Nowej Kaledonii przez siły porządkowe to nikły sukces. Problemem nie są ostatnie zamieszki, tylko stosunek Paryża do kolonializmu.

Nowe połączenie leków, które jest skuteczniejsze w działaniu.

Choć wynik wyborów 4 czerwca był dla komunistycznego reżimu niczym nokaut, nie zamierzał zrezygnować z rządzenia Polską.

Pojedynczy hejter znaczy niewiele w porównaniu z systemowym wykorzystywaniem nienawiści do walki politycznej.

Rosjanie przestali się oglądać na koszt ofensywy. Ale niezależnie od tego, ile otworzą nowych frontów – pod Charkowem czy pod Sumami – priorytetem dla nich pozostaje Donbas. Chodzi o domknięcie granic w obwodzie donieckim. Dopiero wtedy Władimir Putin będzie markował rozmowy o rozejmie, bo o trwałym pokoju dla Ukrainy nie ma mowy jeszcze przez lata.

Rolników nie interesuje pisanie kolejnych pism i niekończące się narady gabinetowe. Jeśli decydenci nie są przyparci do muru, to nie podejmą żadnej decyzji, która byłaby niekorzystna dla nich samych.

– Obietnica odrzucenia Zielonego Ładu jest obliczona wyłącznie na mobilizację elektoratu wiejskiego. A że jest nierealistyczna? Nic nie szkodzi – mówi Olgierd Annusewicz, politolog, ekspert ds. wizerunku politycznego.

Trzecia kampania wyborcza w ciągu pół roku nie była szczególnie merytoryczna. Debata przed wyborami europejskimi stała się konkursem na podgrzewanie żelaznych elektoratów. Nikt właściwie nie próbował przekonać nieprzekonanych, a działaniami profrekwencyjnymi zajmowały się tylko organizacje pozarządowe, i to też chyba głównie z obowiązku, gdyż ich kampanie były albo nudne, albo kompletnie kuriozalne – jak dwuminutowy filmik Akcji Demokracja, w którym bliżej niezidentyfikowani żołnierze gromadzą siłą ludzi w jakimś dole, następnie celują do nich z broni, ale uwięzieni sprytnie ratują się z tarapatów, podnosząc dłonie zaciśnięte na znalezionych w kieszeniach długopisach. Miało to dokładnie tyle sensu, co cała kampania przed wyborami do PE.