Sikora: "Siostra" nie tak dobra jak tytuł magistra

Przykład nr 1 – szpital specjalistyczny w Warszawie. Oddział dla dzieci. Mama nowo przyjętego malucha pyta pielęgniarkę, w jakich godzinach odbywa się poranny obchód. Pielęgniarka, nie patrząc na kobietę, mówi, że nie ma czasu odpowiadać na pytania. Przykład nr 2 –szpital położniczo-ginekologiczny. Pielęgniarka wchodzi na oddział, na którym leżą kobiety z zagrożoną ciążą, i mówi do wszystkich: „niunie, czas na badania”. Inna idzie na oddział noworodkowy i woła: „mamuśki, przygotować dzieci, lekarz idzie”. Te wypowiedzi są autentyczne. Oburzone pielęgniarki zarzucą mi, że w każdym zawodzie są czarne owce. Zgadzam się, bo sama zetknęłam się z pielęgniarkami pełnymi ciepła i poświęcenia dla chorych. Wiem również, jak ciężka jest to praca i jak źle czasami opłacana. Nie zmienia to jednak faktu, że żądając szacunku dla swojej profesji, nie wolno tracić z pola widzenia najważniejszego – pacjenta. A część pielęgniarek metody sprowadzenia go do roli przedmiotu opanowała do perfekcji.