Energetyka

Jeszcze osiem lat temu dogmatem było twierdzenie, że bez rosyjskiego gazu Polska sobie nie poradzi. Potem, gdy ruszył gazoport w Świnoujściu (inwestycja, gwoli prawdy, zaplanowana jeszcze za poprzednich rządów) i gdy przystąpiono do realizacji Baltic Pipe sceptycy twierdzili, że to jedynie kwiatek do kożucha. Jeszcze tuż przed uruchomieniem jesienią ubiegłego roku bałtyckiego rurociągu mogliśmy przeczytać tu i ówdzie, że rura nie będzie napełniona dostateczną ilością surowca. Rura jest napełniona, gazoport działa, pozyskiwane są kolejne koncesje na zagranicznych złożach i kolejne kontrakty na dostawy gazu m.in. z USA, a krajowe magazyny gazu są rozbudowywane. To wszystko jest gwarancją, że Polska raz na zawsze zerwała z gazowym uzależnieniem od jednego państwa.

Grupa PGE planuje uzyskać zeroemisyjność już w 2040 r., od wykorzystania węgla odejdzie jeszcze szybciej. Działania największej grupy energetycznej w Polsce mają strategiczne znaczenie dla całej gospodarki

Finansowanie zielonej transformacji z trudem dotrzymuje kroku rosnącym subsydiom dla tradycyjnych surowców energetycznych.

Poznaliśmy wyniki Orlen S.A. za drugi kwartał. Koncern multienergetyczny wypracował prawie 74,6 mld zł przychodu i 4,5 mld zł zysku. Niemal połowa z tego przychodu – bo 46% – pochodzi z działalności na rynkach zagranicznych. Trudno też obronić tezę o „nadmiarowych zyskach” Orlenu.

Obecne plany klimatyczne niemieckiego rządu to za mało, żeby zrealizować cele na tę dekadę. Berlinowi grożą miliardy euro w opłatach za nadwyżkowe emisje.

Niskie zużycie i dywersyfikacja dostaw pozwoliły Unii zabezpieczyć paliwo na kolejną zimę z marginalnym udziałem Rosji. Ale sytuacja na rynku pozostaje napięta.