Na czym polega prawo konsumenta do informacji

radca prawny, Kancelaria Prawna GLN Rozwój technologiczny skutkuje coraz większym skomplikowaniem dóbr konsumenckich, a rywalizujący sprzedawcy stosują coraz bardziej wyrafinowane metody zdobywania klientów. Z tego powodu bardzo wiele przepisów regulujących ochronę konsumenta przyznaje konsumentowi swoiste prawo do informacji, z którym korespondują obowiązki informacyjne kontrahenta profesjonalisty. , w tym na ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, która naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji uznaje za przykład praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów. Obowiązek udzielania konsumentom prawdziwej i pełnej informacji wynika również z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ustawa ta określa, jakiego typu zachowania rynkowe w zakresie rozpowszechniania informacji mogą być uznane za czyny nieuczciwej konkurencji. Czynami nieuczciwej konkurencji są m.in. takie praktyki, jak: stosowanie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd oznaczeń przedsiębiorstwa, sprzedawanych towarów lub świadczonych usług, rozpowszechnianie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji o stosowanych cenach, posługiwanie się nieprawdziwymi atestami, i nierzetelnymi informacjami o wyróżnieniach lub oznaczeniach produktów lub usług. Podstawowe znacznie ma ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów, nakładająca na przedsiębiorców obowiązek dostarczania konsumentom informacji umożliwiających im ocenę zagrożeń związanych z produktem w czasie zwykłego lub możliwego do przewidzenia okresu jego używania, jeżeli takie zagrożenia nie są natychmiast zauważalne, a także informacji dotyczących możliwości przeciwdziałania tym zagrożeniom. Bardziej szczegółowe wymogi zawierają przepisy dotyczące bezpieczeństwa poszczególnych rodzajów produktów, np. zabawek czy leków. (regulujące problematykę umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa oraz na odległość), ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego, ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim, a także ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustawy Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece (regulujące tzw. timesharing). Warto także zwrócić uwagę, iż w odniesieniu do wszystkich tych umów, powszechnie określanych jako umowy konsumenckie, istnieje ogólny wymóg formułowania ich treści w sposób jasny i przystępny dla konsumenta. Podobny wymóg stosuje się do ogólnych warunków umów, które – zgodnie z k.c. kodeksu cywilnego – powinny być redagowane jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się zawsze na korzyść konsumenta.