Najnowsze

W tym tygodniu przyjrzymy się wybranym składnikom wydatków budżetu w 2025 r. – na podstawie projektu ustawy budżetowej. Limit wydatków głównych organów władzy, które same określają własne plany budżetowe (stąd ich popularna nazwa – święte krowy), ma wynieść 22,9 mld zł, o 3,2 mld więcej niż w bieżącym roku. 

Wiele liczb w projekcie budżetu na 2025 r. jest spektakularnie wysokich. Wydatki (922 mld zł), deficyt (289 mld zł), potrzeby pożyczkowe (553 mld zł), koszty obsługi długu publicznego (76 mld zł). Trudno się z tego cieszyć. Za to wbrew pozorom w miarę korzystnie wypada planowany spadek dochodów o ok. 50 mld zł do 633 mld zł, w dużej części będący efektem przekazania 25 mld zł dochodów podatkowych samorządom. Te z reguły lepiej wiedzą, jak wydawać nasze pieniądze. Poza tym za wielu pozytywnych opinii o przyszłorocznym budżecie nie da się wygłosić. Poniżej przegląd najważniejszych trendów i kontrowersji.

Przy okazji pojawienia się decyzji PKW w sprawie odebrania PiS części publicznych dotacji i subwencji wróciły postulaty reformy systemu finansowania partii politycznych. Najczęściej pada argument, że gdyby ugrupowania musiały się utrzymywać z pieniędzy prywatnych, to miałyby większą zachętę, aby unikać nieprawidłowości. W rzeczywistości tego rodzaju reforma tylko wzmocniłaby pozycję zamożnych grup interesu, nie wpływając w żaden sposób na możliwość korzystania z państwowych zasobów przez polityków.

Po lekturze tej książki, kiedy wyczerpani nawracającymi chichotami w końcu ją zamkniecie, dopadnie was egzystencjalny lęk

Kampania wrześniowa musiała zakończyć się upadkiem II RP. Bo rządzący podjęli wiele decyzji, które sprawiły, że Polska była do niej nieprzygotowana.

W PRL-u wielu muzyków zamiast na Zachód jechało koncertować na Bliski Wschód. Ten, kto zdobył hotelowy kontrakt, żył jak król.

Kobiety z Kaukazu znoszą przemoc domową w milczeniu, ale w tym przypadku mąż znęcał się też nad dzieckiem. Dziewięcioletnia dziewczynka chodziła cała w siniakach.

Dwadzieścia lat temu nowoczesność zaczynała się i kończyła na Zachodzie. Teraz władza i wpływy rozprzestrzeniają się do innych części świata.

Nie ma związku między Campusem Polska i skandaliczną wypowiedzią szefa MSZ Ukrainy a jego niedawną dymisją. Kijów nie odwołuje urzędników po zewnętrznych naciskach, których zresztą w przypadku Dmytra Kułeby nawet nie było.

Tylko głęboki kryzys może zmusić klasę polityczną w Europie do poważnej próby zmierzenia się z problemami sprawiającymi, iż jest coraz bardziej prawdopodobny. Niemcy są tego najlepszym przykładem. 

Są rzeczy, które należy uważać. I takie, których uważać się nie powinno. Przekonał się o tym profesor akademicki i urzędnik wyższego szczebla amerykańskiej administracji Steven Koonin, gdy zaczął mnożyć wątpliwości dotyczące „płonącej planety” oraz „klimatycznego konsensusu”. W efekcie stał się podejrzanym indywiduum, a o wyrzucenie go z roboty na uniwersytecie zaczęli apelować co bardziej wzmożeni wyznawcy religii klimatycznej.

Od kilku lat Niemcy próbują wiele zmienić w swojej polityce, ale tak, żeby wszystko zostało po staremu. Efekty nie powinny dziwić.