Rosjanie kochają Putina. Choćby mieli głodować, wybiorą silnego władcę

W dyskusji o rosyjskim prezydencie zderzają się dwa poglądy. Pierwszy – że prowadzona przez Władimira Putina agresywna polityka wobec sąsiadów jest nieracjonalna i jako taka nie poddaje się analizie. Drugi przeciwny – działania Putina nie bazują co prawda na wartościach, zgodnie z którymi funkcjonuje świat Zachodu, ale nie pozbawia go to oznak racjonalizmu.

Putin jest racjonalny w kontekście rosyjskiej historii. Rosjanie lubią silnych przywódców, czy to carów, czy to dyktatorów. On tę rolę wypełnia. Jego działania nam się nie podobają, ale na pewno nie są one nieracjonalne.

Czy ta rosyjska tęsknota za silnymi władzami jest wywołana latami 90., czasami demokracji utożsamianej z chaosem? Czy też jej korzenie sięgają głębiej?

Rosjanie nie wierzą w demokrację. Sądzą, że tylko mocny człowiek, jak Iwan Groźny, Piotr Wielki czy Józef Stalin, może ich ochronić przez anarchią. W ich rozumieniu słaby przywódca w rodzaju Aleksandra Kierienskiego (w 1917 r. premier rosyjskiego rządu tymczasowego, obalony przez bolszewików – red.) nieuchronnie oznacza pogrążenie się kraju w chaosie. Poza tym Rosjanie żyją życiem prywatnym, a nie publicznym, nie interesują się polityką. Polityką ma się zajmować ktoś inny – silny lider. Stąd ogromna popularność Putina w społeczeństwie.