Krzysztof Siwczyk "Kinkiety w piekle" - recenzja

„Kinkiety w piekle”, tom felietonów, szkiców i wywiadów Siwczyka z ostatnich lat, czyta się z rosnącym podziwem. „Naszym udziałem jest zdawkowy zgon, którego nie da się przeczytać, można go jedynie zobaczyć. Dlatego tak bardzo dbamy o cerę” – pisze Siwczyk. Eseistyczne pasaże autora „Dzikich dzieci” to prowokacyjne weto poety wobec zdawkowego czytania rzeczywistości i literatury, swoista obrona „niezdrowej cery”: nieodpowiedzialnych literackich inklinacji i gustu niepodążającego zbiorowymi ścieżkami mód i nowomód.