Prawo prywatne międzynarodowe wyraźnie określa, które przepisy powinny być stosowane do zobowiązań wynikających z jednostronnych czynności prawnych dokonywanych z zagranicy lub mających wywołać skutki poza Polską.
Jednostronna czynność prawna to taka, która do wywołania efektów – w przeciwieństwie do umów – nie wymaga wyrażenia woli przez dwie lub nawet większą liczbę stron. Wystarczy więc oświadczenie albo określone zachowanie, by można było dokonać darowizny, aktu fundacyjnego, przyjęcia albo odrzucenia spadku.
Czynności jednostronne
Od chwili, gdy obie strony zobowiązania powstającego z jednostronnej czynności, czyli oświadczenia albo innego zachowania wywołującego skutki prawne są już zindywidualizowane, wybór prawa rządzącego taką relacją, a także zmiana systemu, wymagają porozumienia stron. Gdyby jednak zainteresowani (np. darczyńca i obdarowany) prawa nie wybrali, zobowiązanie będzie podlegało prawu państwa, w którym osoba dokonująca czynności ma miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę (np. dokonująca darowizny spółka). Wyjątek mogą stanowić sytuacje, w których z okoliczności wynika, że zobowiązanie pozostaje w ściślejszym związku z prawem innego państwa (np. obdarowane dzieci i producent podarowanych zabawek mają miejsce zamieszkania i siedzibę w innym kraju). Wówczas stosuje się te właśnie przepisy.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.