Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (cz. 11)

Podnoszą standard życia, bo najczęściej są to przedmioty o dużej wartości. Klasycznym przykładem jest samochód. Ponadto egzekucja z ruchomości wywołuje zazwyczaj dalej idące uszczuplenie majątku zobowiązanego niż egzekucja należności pieniężnych. Wynika to z jej specyfiki, bo w przeciwieństwie do egzekucji z wynagrodzenia za pracę czy z rachunku bankowego nie prowadzi bezpośrednio do uzyskania pieniędzy. Realna wartość składników majątku zobowiązanego poddanych egzekucji w tym trybie często przewyższa kwotę wyegzekwowanej z nich należności. Dlatego w praktyce najczęściej nie dochodzi do sprzedaży zajętych rzeczy, czyli drugiego etapu egzekucji, ponieważ zobowiązany po dokonaniu zajęcia sam reguluje wymaganą należność.

Pierwszy etap egzekucji z ruchomości polega na ich zajęciu. Dokonuje go poborca skarbowy. Przy czym zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Czynność ta następuje przez wpisanie rzeczy do protokołu zajęcia i jego podpisanie przez poborcę skarbowego. Dokument podpisują także zobowiązany lub świadkowie. Poborca zamieszcza w protokole opis każdej zajętej ruchomości według cech jej właściwych (w sposób pozwalający odróżnić daną rzecz od innej), a także oznacza jej wartość szacunkową, o ile przepisy nie nakazują ustalenia jej przez biegłego. Na każdym przedmiocie umieszcza się w sposób widoczny znak wskazujący, że ruchomość została zajęta (jest to wyłącznie czynność techniczna). Jeżeli zobowiązany nie wpłaci egzekwowanej należności, to następuje sprzedaż rzeczy. W zasadzie nie może ona nastąpić wcześniej niż siódmego dnia od daty zajęcia.