Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (cz. 12)

Odmiennie niż w przypadku sprzedaży przedmiotów, nieruchomość może zostać zbyta wyłącznie w drodze licytacji publicznej, której termin nie może być wyznaczony wcześniej niż po upływie 30 dni od doręczenia zobowiązanemu opisu i jej oszacowania. Licytacja odbywa się publicznie, w obecności i pod nadzorem kierownika komórki organizacyjnej urzędu skarbowego prowadzącego egzekucję administracyjną, zwanego komornikiem skarbowym. Aby organ egzekucyjny mógł przystąpić do licytacji, podmioty w niej uczestniczące wskazane w art. 111 par. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mają obowiązek wnieść wadium. Wynosi ono 1/10 części oszacowanej wartości nieruchomości. Wadium złożone przez licytanta, któremu udzielono przybicia, zatrzymuje się, a pozostałym zwraca się je niezwłocznie. Podkreślić przy tym należy, że nabywca, który nie wykonał w terminie warunków licytacyjnych co do zapłaty ceny, traci wadium. Prawo własności zajętych nieruchomości będących przedmiotem licytacji, zwane przybiciem, nabywa osoba, która zaoferowała najwyższą cenę, uzyskała przybicie i zapłaciła całą cenę we wskazanym terminie. Ostatnim etapem egzekucji z nieruchomości jest jej przyznanie. Dla nadania własności nieruchomości potrzebne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. postanowienie o przybiciu musi być ostateczne oraz nabywca musi wykonać warunki licytacyjne, czyli zapłacić cenę nabycia. Spełnienie tych warunków umożliwia organowi egzekucyjnemu wydanie postanowienia o przyznaniu własności wylicytowanej nieruchomości.

Na koniec tej części komentarza omawiamy ostatnią czynność w egzekucji o charakterze pieniężnym, czyli podział kwoty uzyskanej w postępowaniu egzekucyjnym.