Myli się ten, kto sądzi, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2018 r. (sygn. akt K 9/17) dotyczy prezydenckiego prawa łaski, uregulowanego w art. 139 konstytucji. W rzeczywistości traktuje on o tzw. abolicji indywidualnej – tej jednak na próżno szukać w przepisach ustawy zasadniczej.
TK uznał, że przepisy proceduralne, które nie uwzględniają abolicji jako negatywnej przesłanki postępowania karnego, są niezgodne z art. 139 zdanie 1 konstytucji. Jednak wskazany przepis nie mówi o abolicji indywidualnej, która pojawia się w sentencji wyroku, lecz wyłącznie o prawie łaski. Sentencja wyroku dotyczy więc kwestii, która nie została uwzględniona w art. 139 ustawy zasadniczej. Koncentrując uwagę na abolicji trybunał postąpił wbrew prokuratorowi generalnemu, który pisał we wniosku o „akcie łaski” (a nie abolicji) jako podstawie do umorzenia postępowania. Żonglując pojęciami trybunał milcząco przyznał, że są to dwie różne instytucje prawne. Zrezygnował też z rozstrzygania, czy negatywną przesłanką procesu karnego powinien być akt łaski, na rzecz oderwanych od stanu prawnego rozważań o abolicji indywidualnej. Omawiane orzeczenie jest więc bezprzedmiotowe, gdyż nie ma nic wspólnego z powołanym w wyroku wzorcem konstytucyjnym.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.