Kiedy posiadacz rzeczy ruchomej lub nieruchomości jest właścicielem

Zasiedzenie nieruchomości może nastąpić już po 20 latach. Stanie się tak wówczas, gdy posiadacz nieruchomości, niebędący jej właścicielem, wszedł w jej posiadanie w dobrej wierze. Natomiast w sytuacji, gdy osoba wiedziała lub mogła wiedzieć, że nie przysługuje jej prawo własności, do zasiedzenia potrzeba upływu 30 lat nieprzerwanego posiadania nieruchomości. W przypadku rzeczy ruchomej jej nabycie przez zasiedzenie może nastąpić tylko pod warunkiem ustawicznego posiadania w dobrej wierze. Oznacza to, że osoba, która miała świadomość, że nie jest właścicielem danej rzeczy ruchomej, nigdy nie stanie się jej właścicielem, niezależnie od tego, ile czasu będzie ją posiadać.

Posiadacz samoistny

Jeżeli chodzi zarówno o zasiedzenie nieruchomości, jak i rzeczy ruchomej, prawo wymaga, aby posiadacz władał rzeczą jako posiadacz samoistny. Oznacza to, że posiadacz musi władać faktycznie rzeczą w taki sposób jak właściciel. W doktrynie prawa cywilnego uznaje się, że posiadanie przejawia się w dwóch elementach: fizycznym władaniu rzeczą oraz psychicznym zamiarze władania rzeczą dla siebie. Przy czym ten fizyczny element to jest zazwyczaj widoczny dla innych osób np. korzystanie, używanie. Występowanie zaś zamiaru władania rzeczą dla siebie odróżnia posiadanie od dzierżawienia czy władania rzeczą za kogo innego. Z powyższego wynika, że podstawą do zasiedzenia nie jest posiadanie zależne. Nie może więc zasiedzieć rzeczy najemca lub użytkownik. Warto wspomnieć, że w razie trudności z określeniem charakteru posiadania prawo cywilne nakazuje uznawać za posiadacza samoistnego tego, kto faktycznie włada rzeczą.