Ustawa Prawo zamówień publicznych [KOMENTARZ cz. I]

Zasadniczym powodem podjęcia prac nad nowelą (która ostatecznie opublikowana została jako ustawa z 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2016 r., poz. 1020) była konieczność wdrożenia do polskiego porządku prawnego przepisów unijnych dyrektyw, tj. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/24/UE z 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych (Dz.Urz. UE z 2014 r. L 94 s.65), zwanej także „dyrektywą klasyczną ”, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/25/UE z 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.Urz. UE z 2014 r. L94 s.243), zwanej „dyrektywą sektorową”.

Przy okazji wdrażania unijnych przepisów do polskiego prawa ustawodawca postanowił jednak usprawnić wiele innych instytucji prawa zamówień publicznych. Zdecydowano się dokonać zmian, które mają głównie na celu uelastycznienie i zmniejszenie formalizmu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, co ma przynieść korzyści zarówno zamawiającym jak i wykonawcom, szczególnie małym i średnim przedsiębiorcom. Wszystkie te zmiany mają bardzo szeroki charakter. Bez wątpienia jest to jedna z największych nowelizacji p.z.p. Na etapie prac legislacyjnych – wzbudziła bardzo duże zainteresowanie i burzliwe dyskusje. Niestety pośpiech w procesie implementacji unijnych dyrektyw do polskiego porządku prawnego (termin upłynął 18 kwietnia 2016 r.) jest widoczny przy analizie znowelizowanych przepisów. Z kolei krótkie vacatio legis nie ułatwiało ani przedsiębiorcom, ani urzędom zapoznania się z przepisami i wdrożenia nowych instytucji prawa zamówień publicznych do praktycznego zastosowania.