TDNDGP WEEKEND

Naprawdę łatwo śmiać się z perypetii prezesa telewizji publicznej i niezależnej prawie od nikogo rady mediów „narodowych”. O wiele trudniej zaproponować takie rozwiązanie, którego wprowadzenie zagwarantowałoby mediom narodowym rosnącą publiczność. W tym miejscu zawsze ktoś zaczyna protestować. Recepta bowiem, wydaje się, jest właśnie prosta. Stabilne finansowanie, niezależność od polityków, wysoki poziom, profesjonalizm, bezstronność.

Mój roczny syn przejawia nietypowe dla jego wieku zainteresowanie wszystkim, co ma związek z muzyką. Zaczął od tego, że samodzielnie sobie włączał i pogłaśniał radio, które mamy w salonie. Następnie zabrał starszemu bratu miniperkusję i całymi dniami wybija na niej solówki, przy których „Triumph of Death” Vadera to kołysanka do snu. Mimo to nie zdecydowaliśmy się zabrać dzieciakowi ulubionej zabawki, dochodząc wspólnie do wniosku, że „przecież musi się rozwijać”.

Naukowcy cierpią na rozdwojenie jaźni. Chociaż teoria podpowiada im, że polityka otwartych granic jest dla rozwoju czymś pożądanym, ze świecą szukać wśród nich jej zwolenników.

Po co mówić o idei olimpijskiej, skoro od lat najważniejsi są sponsorzy. Ważniejsi od sportowców. Najważniejszą rzeczą w igrzyskach olimpijskich jest nie zwyciężyć, lecz wziąć w nich udział, tak samo jak w życiu nie jest ważne, by triumfować, ale by zmagać się z przeciwnościami”.

Dostaję czasem e-maile z pytaniem, dlaczego nie lubię górników. A przecież ich lubię i szanuję. Nie lubię tylko górniczych związkowców. Może dlatego, że są nieodpowiedzialni, a niektórzy z nich każą mi pisać o artykułach higienicznych zamiast o węglu? A może dlatego, że są współwinni złej sytuacji kopalń?

Globalnie. Unikamy słowa „lokalnie”. Z naciskiem na monetyzację, jak najwyższy ROI i timing. Więcej, mocniej, szybciej. CEO, CMO czy CTO wiedzą przecież, jak podbić Zachód i zdobyć miliony. Społeczność w dawnej wytwórni wódek, dziś zatopiona już tylko w sieci, dzień w dzień wytrwale szuka więc swojej szansy na sukces

Kadry z „marszów jedności” po ataku na redakcję „Charlie Hebdo” okraszone ironicznym komentarzem, przypominanie przezwiska prezydenta Hollande’a – Pan Budyń. Trudno o większe nieporozumienie. Paryż potrafi grać na arenie międzynarodowej nie mniej brutalnie niż Amerykanie i Rosjanie, co najwyżej ma subtelniejszy PR.