TDNDGP import

Zagrożeniem dla demokracji mogą być działania większości parlamentarnej oraz słabość opozycji. Ale bezrefleksyjne zarzucanie tej drugiej nieskuteczności jest nadużyciem, bo z samego faktu pozostawania w mniejszości wynika niemoc przeforsowywania swoich celów politycznych.

Polski rząd w sporze z państwem żydowskim musi odzyskać swobodę politycznego manewru. Mamy dyplomatyczny konflikt z Izraelem. Wojnę, której rząd PiS nie planował i którą został zaskoczony. Kneset – w odwecie za przyjęcie noweli ustawy o IPN – szykuje projekt ustawy, w której uznał proponowane w tym dokumencie rozwiązanie za negowanie Holokaustu.

Zatrudniamy pracowników na stanowiskach konsultantów. Ich praca polega na prowadzeniu rozmów telefonicznych z klientami przy użyciu słuchawek. Planujemy ocenić ryzyko zawodowe występujące na tych stanowiskach, ale mamy wątpliwości, jak należy to zrobić. Czy przepisy określają limit czasu pracy przy użyciu telefonu, od którego rozpoczyna się szkodliwe dla zdrowia (w myśl prawa) narażenie na hałas?

Od 1 marca 2017 r. pełniłem służbę w izbie administracji skarbowej, realizując zadania w urzędzie celno-skarbowym. 10 marca 2017 r. powierzono mi koordynowanie pracy w dziale kontroli celno-skarbowej do czasu obsadzenia stanowiska kierownika. Dyrektor izby 31 maja 2017 r. złożył mi propozycję określającą warunki pełnienia służby w służbie celno-skarbowej. W decyzji nie podano żadnego ich uzasadnienia (zwłaszcza powodów obniżenia uposażenia). Mimo że posiadam wysokie kompetencje, duże doświadczenie oraz kwalifikacje, wskazano mi najniższy z możliwych na danym stanowisku mnożnik wynagrodzenia oraz najniższy z możliwych dodatek służbowy. Czy to było prawidłowe?

Nadchodzą zmiany. Trudne chwile przeżywa Polski Związek Łowiecki. Ekolodzy narzekają, że nie uwzględnia się ich postulatów. A eksperci twierdzą, że polskie łowiectwo dla dobra przyrody i nas wszystkich wymaga naprawy kierującej się nie emocjami, a rozsądkiem.

Od marca wejdą ograniczenia w handlu w niedziele. Sieci już prześcigają się w pomysłach na ominięcie zakazu. I nie ma co się dziwić, bo przepisy w ocenie ekspertów są dziurawe jak ser szwajcarski.

Uchwalona 14 grudnia 2017 r. zmiana ustawy o VAT miała służyć wykonaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE. I ten cel faktycznie został osiągnięty. Była to również okazja, żeby jasno uregulować zasady opodatkowania wyrobów i usług medycznych oraz usług ściśle z nimi związanych. Tej sposobności rząd i Sejm nie wykorzystały.

Nie lubię hummerów. I nie znoszę SUV-ów. Po prostu nie przepadam za autami, które gabarytami przypominają czołgi. Lubię za to rowery. Ale nie chodzi w tym tekście o moje sympatie czy antypatie, lecz o stan polskiego społeczeństwa oraz kultury. Pretekstem do jego napisania stały się badania, które przeprowadzono na zlecenie „Gazety Wyborczej”. Okazało się, że większość mieszkańców miast życzy sobie ograniczenia w nich ruchu samochodowego oraz bardzo życzliwie odnosi się do budowy ścieżek rowerowych.

 Pamiętam, jak prawie 20 lat temu Toyota wprowadzała na rynek pierwszą na świecie seryjną hybrydę – priusa. Prezes koncernu z pełną powagą oświadczył wtedy publicznie, że przyszłość motoryzacji należy do tego typu samochodów. Śmiechom nie było końca. Wyglądem auto przypominało obuch młotka, jego wnętrze było równie urodziwe co plastikowa butelka, a osiągi zbliżone do śpiącego leniwca. Z priusa szydzili wszyscy: kierowcy, eksperci, inne koncerny. – Japończycy to idioci. To się nie ma prawa udać – powiedzieli głośno Niemcy i wrócili do udoskonalania diesli.

Ten nasz najgłębszy państwowy lęk – że pewnego dnia znielubią nas Stany Zjednoczone – w tym tygodniu wypełzł z nieświadomości narodowej, gdzie zwykle cicho sobie przebywa, i pokazał swój brzydki, kosmaty i nagle bardzo realny łeb.

 Jesteśmy – nie ukrywam – bardzo zasmuceni, zaskoczeni i zdziwieni, że nasza walka o prawdę, o godność Polaków jest tak interpretowana i odbierana przez opozycję, ale również środowiska, z którymi chcemy bardzo ściśle współpracować. Rozmawialiśmy na temat tej niewątpliwie zaskakującej nas sytuacji” – mówił po spotkaniu kierownictwa PiS marszałek Senatu Stanisław Karczewski.

Zna to każdy miłośnik seriali kryminalnych: policjanci prowadzą śledztwo w sprawie zabójstwa, ale brakuje im poszlak. Nagle okazuje się, że w pobliżu miejsca zbrodni była zamontowana uliczna kamera, która zarejestrowała zdarzenie, lecz obraz jest nieostry. Z pomocą rusza technologia: pochyleni nad komputerowym monitorem śledczy mówią do technika kilka razy „powiększ, wyostrz” i – voila! – naszym oczom ukazuje się wyraźna twarz zabójcy.

Miło jest popatrzeć, jak zadowolony z siebie i narcystyczny POPiS-owy duopol opinii publicznej zaczyna się kruszyć. Jeszcze nie jest to wyrwa, lecz na pewno kolejny kamyk wyjęty z tego muru, który zasłania nam słońce i blokuje dostęp świeżego powietrza.

Kiedy pierwszy raz trafiłem na świeżutkie badanie Yanna Algana, Siergieja Guriewa, Eliasa Papaioannou i Ewgenii Passari „The European trust crisis and the rise of populism” (Europejski kryzys zaufania a wzrost populizmu), to aż się żachnąłem. Banał, truizm, oczywistość. Jednak zaraz potem zacząłem sobie przypominać, jakie to wymyślne konstrukcje myślowe pojawiały się ostatnio jako próba wyjaśnienia, co się dzieje w europejskiej polityce. A to wszystko jest przecież tak proste.

Prezydent Emmanuel Macron, wzorem twórcy V Republiki, marzy, by Francja odzyskała pozycję mocarstwa dzięki wsparciu Niemiec. Jednak Berlin nie zwykł serwować darmowych obiadów nawet przyjaciołom.