KULTURA FILM RECENZJE

„Rodzinka nie z tej Ziemi” nie jest animacją, którą moglibyśmy się pochwalić w Kosmosie. Na Ziemi zresztą też.

W „72 godzinach” irytuje nie tyle nieudolność samego filmu, ile upajanie się nią reżysera. Efekt przypomina wydane z pompą, ale mało gustowne przyjęcie, na którym nie bawi się dobrze nikt poza organizatorem.

Zmontowany ze sprytem zwiastun „Tajemnicy Filomeny” intencjonalnie pomija kluczowy element fabuły i istotny punkt wyjścia do dalszych rozważań o filmie. Otóż dziecko Filomenie Lee ukradły zakonnice z irlandzkiego klasztoru, o czym trailer milczy.

Film Ritesha Batry to pocztówka z Bombaju, na której figurują oryginalne zdjęcie i ograna treść. „Smak curry” to ciekawostka, która spełnia swoje zadanie, odkrywając przed widzem rzadko eksplorowany obszar społeczności bombajskich kurierów dostarczających domowe obiady pracownikom firm, ale robi to na poziomie Wikipedii.

"Zimowa opowieść" to jeden z tych filmów, który chce sprawić, by dorosły widz poczuł się w kinie jak dziecko. Wszystko tu jest piękne, bajkowe i po części znane.

Ani bluźnierczy, ani inteligentny – „Jezus mnie kocha” to film całkowicie pozbawiony stylu.

W „Aniele śmierci” Natalia Oreiro idzie w tango z doktorem Mengele. Wbrew pozorom argentyński film nie przypomina jednak ekstrawaganckich fantazji w rodzaju „Bękartów wojny” bądź „Iron Sky”. Opowieści o gościnnych występach hitlerowskiego zbrodniarza w Ameryce Południowej z pewnością do twarzy byłoby z kampową przesadą, ale Lucia Puenzo stawia na inną stylistykę.

Może się wydawać, że "Ona" to opowieść o abstrakcyjnym dla nas świecie przyszłości, w którym ludzie rozmawiają z maszynami, ale szybko staje się jasne, że przede wszystkim to historia o relacjach.

„Goltzius and the Pelican Company” to świadectwo wyczerpania sił twórczych Petera Greenawaya.

Trzeba mieć pozycję Paola Sorrentina, żeby zdecydować się na filmowy dialog z mistrzem pokroju Federica Felliniego.

„Wykapany ojciec”, remake kanadyjskiego komediodramatu sprzed trzech lat (reżyser był zresztą ten sam: Ken Scott), to historia trzydziestoparoletniego Davida Wozniaka, który w młodości był zaskakująco hojnym dawcą nasienia, a po latach dowiedział się, że jest biologicznym ojcem 533 dzieci.

Filmem „Jack Strong” Władysław Pasikowski potwierdza, że w dyscyplinie polskiego kina gatunkowego nosi wśród filmowców żółtą koszulkę. Chociaż wciąż ma za mało rywali, aby mówić o uczciwej konkurencji.

Reżyser „Heli” kontynuuje proces rozpoczęty w „Los Bastardos” i na dobre wyzwala się spod kłopotliwej kurateli Carlosa Reygadasa. W przeciwieństwie do swojego mentora, który w „Post Tenebras Lux” bujał w metafizycznych obłokach i puszczał się w pogoń za czerwonym faunem, Amat Escalante twardo stąpa po ziemi.

„Złodziejka książek” to czytanka o II wojnie światowej, z ciekawą perspektywą, ale cierpiąca na astygmatyzm.

„Nimfomanka część 2” dowodzi, że von Trier lubi na równi skandalizować i kokietować.

„Zniewolony” to arcydzieło, którym Steve McQueen zapewnił sobie trwałe miejsce w historii kina.

W filmie Isao Takahat y brutalny realizm łączy się z sugestywnym liryzmem i baśnią o bardzo nieszczęśliwym zakończeniu. Taktyka japońskiego reżysera polega na tym, by bombardować emocjami, dostarczać pretekstu do silnych wzruszeń i nie dawać widzowi ani chwili wytchnienia. Wysiłki Takahaty okazują się skuteczne, a „Grobowiec…” odsłania moc zdolną obezwładnić tkwiący w nas sceptycyzm.

Chociaż Paul Wright zapewnia, że historia opowiedziana w „Za tych, co na morzu” jest fikcją, jego film często sprawia wrażenie dokumentu.