KULTURA FILM RECENZJE

Skoro film odniósł sukces, kręcimy sequel. Tak to się robi w Hollywood – śpiewają mupety już w pierwszej piosence filmu. Na szczęście wciąż są w całkiem niezłej formie.

„Pozycję dziecka” Călina Petera Netzera warto oglądać równolegle z lekturą wydanego właśnie tomu esejów Herty Müller „Nadal ten sam śnieg i nadal ten sam wujek”. Rumuńskie kino jest jak proza noblistki. Indywidualne narracje układają się w zbiorowy portret kraju.

Na tle rozliczeniowego kina wojennego biorącego na swoje barki niełatwe przecież zadanie rozpisania bilansu – także moralnego – działań militarnych prowadzonych przez amerykańskie siły zbrojne po wydarzeniach z 11 września 2001 roku „Ocalony” może wydać się filmem archaicznym i wstecznym. Ot, kolejna opowiastka o dzielnych, honorowych chłopakach, którym przydarzył się Afganistan, gdzie przeciwnik nosi czerń i szkarłat, a sojusznik biel i beż.

Pozbawiona ironii i dystansu „Obietnica” Anny Kazejak to zbiór psychologicznych banałów i fatalnych dialogów.

„Witaj w klubie” nie miało większych szans na tegoroczne Oscary w głównych kategoriach, ale nagrody aktorskie dla Matthew McConaugheya i Jareda Leto były w zasadzie formalnością.

„Blue Highway” zatrzymuje się w pół drogi pomiędzy „Do utraty tchu” Godarda a „Paryż, Teksas” Wendersa. Film Kyle’a Smitha jest napędzany przez kinofilską pasję i młodzieńczy entuzjazm, a jednocześnie ma w sobie spory ładunek refleksyjności.

Inspirowany klasyczną serią animacji film Roba Minkoffa „Pan Peabody i Sherman” to prawdziwy pean na cześć wiedzy i empirii, w którym tętni gorące serce.

"Duże złe wilki" to kino sensacyjne, które nieco gubi się między ambitnymi planami reżyserów a czysto efekciarskim przelewem krwi.

Podobno znany polski pisarz zwierzył się ostatnio w rozmowie ze znajomym: „W zeszłym roku przeczytałem dwie dobre rzeczy. Biblię i swoją książkę”. Po obejrzeniu „Tylko kochankowie przeżyją” łatwo uwierzyć, że równie arogancka deklaracja mogłaby paść z ust Jima Jarmuscha.

Ekranizacja „Kamieni na szaniec” ma szyk i styl, które jednak nie tylko dodają jej walorów, ale też miejscami ciasno uwierają.

„Borgman” to film, po którym Pasolini powinien pęknąć z dumy, a Buñuel wykrzywić usta w bluźnierczym uśmiechu. Podążający śladami mistrzów reżyser aplikuje terapię szokową zadowolonym z siebie burżujom. Choć wizyta tytułowego bohatera na zawsze zmieni życie pewnej holenderskiej rodziny, jej członkowie powinni być z tego powodu perwersyjnie zadowoleni.

„Scena zbrodni” Joshuy Oppenheimera przekracza granice dokumentu. Historia jest okrutna, forma dwuznaczna. Do końca seansu miałem nadzieję, że chodzi o mistyfikację.

George Clooney opowiada prawdziwą historię „Obrońców skarbów”, którzy przemierzali Europę w poszukiwaniu zagrabionych przez Hitlera dzieł sztuki.

„Co jest grane, Davis?” to film pozbawiony choćby jednej fałszywej nuty. Kolejny szlagier w dorobku braci Coen stanowi błyskotliwą wariację na nurtujące ich zazwyczaj tematy

Porażka w rodzaju talent show z rodzimej telewizji – właśnie to zwiastuje polski tytuł filmu Davida Frankela. Na szczęście, kryją się pod nim rzeczy znacznie ciekawsze.