Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi wydawać decyzje na podstawie przepisów sprzed 27 lat. Inaczej jego postanowienia będą nieważne, a ubezpieczeni stracą prawo do świadczeń.
Trybunał Konstytucyjny (TK) nie tylko ocenia zgodność z konstytucją zaskarżanych przepisów, lecz także zwraca uwagę na ich aktualność. Tak było w przypadku wyroku z 2 lipca tego roku, kiedy TK uznał par. 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz.U. z 1989 r,, nr 11, poz. 63 z późn. zm.) za niezgodny z konstytucją (sygn. akt P 35/10).
Sędziowie uzasadniając wyrok, wskazali, że zasady ustalania wysokości podstawy rent i emerytur określa akt wykonawczy sprzed 27 lat, wydany na podstawie nieobowiązującej już ustawy z 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. nr 40, poz. 267 z późn. zm.). Dokument ten został zastąpiony przez ustawę z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r., nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), która wprowadziła reformę emerytalną. Problem jednak polega na tym, że było to 13 lat temu i od tamtego czasu kilka następujących po siebie rządów miało wystarczająco dużo czasu, aby przygotować nowe rozporządzenia. Na ten problem zwrócił uwagę Mirosław Granat, sędzia sprawozdawca.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.