Przy żądaniu podwyższenia renty wyrównawczej uwzględniany jest stopień przyczynienia się poszkodowanego do wypadku

STAN FAKTYCZNY Wyrokiem sądu okręgowego oddalono apelację powoda od orzeczenia sądu rejonowego oddalającego powództwo o podwyższenie renty wyrównawczej należnej od pozwanej spółki kopalń. Sąd odwoławczy zaakceptował poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi powód w wyniku wypadku przy pracy został uznany za osobę trwale częściowo niezdolną do pracy. Sąd rejonowy wyrokiem z 3 marca 1993 r. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda rentę wyrównawczą. Stanowiła ona różnicę pomiędzy potencjalnymi jego zarobkami wyliczonymi na podstawie wynagrodzenia pracowników porównawczych a jego rzeczywistymi dochodami. Sąd przyjął, że powód w 50 proc. przyczynił się do wypadku i uwzględnił to przy obliczaniu szkody przez niego poniesionej. W następnych latach strony zawierały kolejne ugody pozasądowe, zgodnie z którymi podwyższały wysokość renty wyrównawczej. Z ich treści nie wynikało, aby uwzględniane było przyczynienie się pracownika do wypadku. Kolejnym wyrokiem z 23 kwietnia 2001 r. sąd rejonowy zasądził na rzecz powoda tytułem renty wyrównawczej kwoty po 1020,87 zł miesięcznie, uwzględniając 50 proc. jego przyczynienia się do wypadku. Z kolei wyrokiem z 7 sierpnia 2003 r. sąd zasądził odszkodowanie za utraconą nagrodę jubileuszową za 35 lat pracy, do której prawo nabyłby on we wrześniu 2001 roku. Pozwana spółka uznała to roszczenie w całości. Z akt sprawy nie wynika, aby przyczynienie się powoda do zdarzenia było uwzględnione przy obliczaniu odszkodowania. Poza tym ustalono, że powód, gdyby nie uległ wypadkowi przy pracy, 27 listopada 2003 r. nabyłby prawo do emerytury górniczej.