Tylko obiektywne przyczyny uzasadniają odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony i tych pracujących na stałe. Dotyczy to także przepisów, na podstawie których umowy terminowe – po spełnieniu określonych warunków – przekształcają się w stałe kontrakty. Ich stosowanie nie może prowadzić do dyskryminacji pracowników, którzy na podstawie tych regulacji otrzymają umowę o pracę na czas nieokreślony.
Tak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 18 października 2012 r. (C-302/11). Sprawa dotyczyła włoskich urzędniczek, które były zatrudnione na czas określony, a następnie otrzymały od urzędu stałe umowy, bo spełniły określone warunki dotyczące czasu trwania zatrudnienia oraz procedury zastosowanej przy ich rekrutacji. Jednak po przekształceniu umów w stałe ich wynagrodzenie ustalono z pominięciem stażu pracy nabytego w trakcie zatrudnienia na czas określony. Włoska Rada Stanu zwróciła się do TSUE o odpowiedź na pytanie, czy takie rozwiązanie jest zgodne z porozumieniem ramowym z 18 marca 1999 r. w sprawie pracy na czas określony (Dz.U. L 175, s. 43).
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.