Jednorazowe niestawienie się w firmie może być przyczyną zwolnienia

Prawa i obowiązki pracownika, który nie może się stawić w firmie, wyznacza rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień (Dz.U. nr 60, poz. 281). Jeżeli przyczyna absencji jest z góry wiadoma lub możliwa do przewidzenia, zatrudniony ma obowiązek uprzedzić o niej pracodawcę, określając przewidywany czas jej trwania. Zawiadomienie powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w drugim dniu nieobecności. Niedotrzymywanie tego terminu może być usprawiedliwione jedynie szczególnymi okolicznościami, np. obłożną chorobą połączoną z nieobecnością domowników. Sposób zawiadamiania o przyczynie nieobecności pracownika określają wewnętrzne przepisy danej firmy. Z reguły będzie to regulamin pracy. Jeżeli przepisów brak, pracownik powinien dokonać zawiadomienia osobiście lub przez inną osobę, telefonicznie lub za pośrednictwem innego środka łączności albo drogą pocztową, przy czym za datę zawiadomienia uważa się wtedy datę stempla pocztowego.