Termin nawiązania stosunku pracy wynika z wzajemnych uzgodnień stron będących przedmiotem umowy o pracę. Czy niepodjęcie wykonywania obowiązków przez pracownika skutkuje niezawarciem umowy?
Ustalenie terminu nawiązania stosunku pracy ma istotne znaczenie dla określenia momentu powstania wynikających z niego wzajemnych praw oraz obowiązków. W myśl art. 26 k.p. stosunek pracy, co do zasady, nawiązuje się w terminie określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy. Jeżeli strony nie określiły terminu rozpoczęcia pracy, dniem nawiązania stosunku pracy będzie dzień zawarcia umowy o pracę. Stosując powyższą zasadę, zawierając umowę o pracę, strony mają możliwość przesunięcia w czasie terminu nawiązania stosunku pracy. Przepis art. 26 k.p. przewiduje bowiem możliwość określenia w umowie o pracę późniejszego terminu nawiązania stosunku pracy niż dzień zawarcia tej umowy i to bez żadnych ograniczeń w czasie.
W dniu nawiązania stosunku pracy rozpoczyna się okres zatrudnienia. Jeżeli zawarcie umowy o pracę jest zdarzeniem poprzedzającym w czasie dzień wyznaczony pracownikowi na podjęcie obowiązków, okres pomiędzy zawarciem umowy a nawiązaniem stosunku pracy nie jest traktowany jako okres zatrudnienia, a pracownikowi nie przysługują w tym okresie uprawnienia wynikające ze stosunku pracy. Powstanie stosunku pracy nie jest jednak uzależnione od faktycznego podjęcia obowiązków przez pracownika w dniu określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy. W świetle art. 26 k.p. to umowa o pracę jest czynnością prawną wystarczającą do nawiązania stosunku pracy między stronami w dniu, który strony same określiły, bądź w dniu, w którym umowa została zawarta, jeżeli strony nie podały innej daty nawiązania stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 października 2007 r., II PK 56/07, OSNP/23 – 24/ 350).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.