Jeśli rozmowy pomiędzy pracownikami a pracodawcą, pomimo wielu spotkań, negocjacji i konsultacji, nie doprowadzają do osiągnięcia konsensusu, pracownicy reprezentowani przez związek zawodowy mogą wszcząć spór zbiorowy z pracodawcą. Nie może on jednak dotyczyć indywidualnych żądań pracowniczych, jeżeli ich rozstrzygnięcie jest możliwe w postępowaniu przed sądem pracy. W przypadku gdy rokowania, mediacja bądź arbitraż nie doprowadzą do ustalenia wspólnego stanowiska stron sporu, związek zawodowy, po przeprowadzeniu referendum wśród załogi, może ogłosić i przeprowadzić akcję strajkową.
Z samej istoty stosunku pracy interesy pracodawcy i pracowników są rozbieżne. Pracodawcy zmierzają do osiągnięcia jak największego zysku, przez co muszą redukować koszty, w tym koszty wynagrodzeń, zaś pracownicy dążą do polepszenia warunków zatrudnienia, tj. wzrostu płac i zwiększenia ilości dodatkowych świadczeń, np. świadczeń socjalnych. Tak przeciwstawne interesy powodują, że często (np. w okresie spowolnienia gospodarczego) osiągnięcie porozumienia jest niemożliwe. Pomocą dla skonfliktowanych stron w tego typu przypadkach jest ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, która wskazuje, w jaki sposób prowadzić legalny spór.
Podmioty uprawnione do prowadzenia sporu zbiorowego
Stroną sporu zbiorowego są pracownicy oraz inne grupy zawodowe niemające statusu pracowniczego, którzy mają prawo do zrzeszania się w związki zawodowe. Zalicza się do nich:
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.