Nie lekceważmy społecznej aprobaty dla armii

Przedstawiona w tym artykule teza głosząca, iż „To, że ciągle jest modyfikowany rządowy program dotyczący profesjonalizacji armii, spowodowane jest niewłaściwym planowaniem Sztabu Generalnego WP” to istne kuriozum. Chyba jedynym racjonalnym wytłumaczeniem dla sformułowania takiej opinii jest (proszę wybaczyć to jedno personalne odniesienie) – pewna obsesja Stanisława Kozieja, wyniesiona z czasów służby w Sztabie Generalnym na przełomie lat 70 i 80 ubiegłego wieku. Tamten okres najwyraźniej utrwalił w jego świadomości pewien schemat funkcjonowania sztabu generalnego i co gorsza wywołał trwałą awersję do wojskowych planistów z Rakowieckiej. Tymczasem w armii zmieniło się niemal wszystko. Czasy układu warszawskiego zostały bezpowrotnie wyparte przez standard demokratycznej cywilnej kontroli na armią, a wojskowi już nie mają w zwyczaju pouczać polityków jak umacniać potencjał obronny państwa. 

Planiści w mundurach przygotowują szczegółowe analizy, wskazują możliwe warianty rozwiązań, przestawiają potencjalne skutki ich wdrożenia, ale kluczowe, strategiczne decyzje należą zawsze do cywilnego ministra resortu Obrony Narodowej. Taką zasadę wszyscy współcześni wojskowi rozumieją, szanują i bezwzględnie respektują. Dlatego wielkość, liczebność armii to decyzja polityczna, a do planistów wojskowych należy dostosowanie do tej decyzji takiego składu i struktury sił zbrojnych, aby były one w stanie sprostać wymogom współczesnego i przyszłego pola walki. Stwierdzenie, iż zła praca wojskowych planistów jest powodem zmieniających się założeń najważniejszej reformy wojska bardzo nas boli i dziwi, gdyż wprowadza czytelników w błąd, budując wrażenie, że wojskowi analitycy i planiści odznaczają się wyjątkową indolencją i nieudolnością. To opinia niezasłużona i z gruntu fałszywa.