Jak dokumentować wewnątrzwspólnotową dostawę towarów

Regulacja art. 42 ustawy o VAT określająca warunki zastosowania stawki 0 proc. w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest jednym z najbardziej uciążliwych przepisów tej ustawy. Przepis w ustępie 1 pkt 2 przewiduje, że warunkiem zastosowania stawki 0 proc. jest posiadanie przez podatnika dowodów, że towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do nabywcy. Jednym z dowodów jest dokument przewozowy otrzymany od przewoźnika, z którego jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca przeznaczenia. I tu się zaczyna problem, bo np. przewoźnik w ogóle nie przekazuje dokumentów, przekazuje je z opóźnieniem, albo dokumenty nie są stosownie podpisane i ich jednoznaczność staje się wątpliwa. Ustawodawca wprowadza jednak formułę uzupełniającą i w ust. 11 art. 42 zaznacza, że jeżeli dokumenty przewozowe nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy, to dowodami mogą być również inne dokumenty potwierdzające wewnątrzwspólnotową dostawę, takie jak np. zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia itd. W tym miejscu pojawia się wątpliwość. Z gramatycznego punktu widzenia użyte przez ustawodawcę sformułowanie powoduje, że podatnik powinien mieć dokumenty przewozowe i tylko jeśli one są, ale nie potwierdzają jednoznacznie dostawy, można stosować dokumenty uzupełniające.