Magazyn na weekend

Wiosną i latem 1968 r. doszło do gwałtownych protestów, szczególnie w środowiskach studenckich i młodzieżowych wielu państw Europy Zachodniej i USA. Ich wspólnym rysem był sprzeciw wobec stabilizacji oraz starości (!). Młodzież Zachodu wystąpiła przeciwko: „nierozliczaniu zbrodni” (nazizmu i kapitalizmu), „mieszczańskiej kołtunerii”, „przesądom rodzinnym i seksualnym”, „hipokryzji czy „imperializmowi”.

Wiele się mówi w ostatnich latach o nierównościach ekonomicznych w krajach bogatego Zachodu. A jak sytuacja wygląda na obrzeżach najbardziej uprzemysłowionych gospodarek globu?

Śledząc historię debaty na temat aborcji, można odnieść wrażenie, że życie dziecka i matki jest na ostatnim miejscu. Tak jest i teraz, gdy Trybunał Konstytucyjny zakwestionował dopuszczalność przerywania ciąży z powodu ciężkich i nieodwracalnych wad płodu. Podstawowe pytanie brzmi: czy zakaz doprowadzi do zmniejszenia liczby zabiegów? Bardzo wątpliwe – zwiększy raczej skalę podziemia aborcyjnego. Rodziny, od których państwo będzie oczekiwać czegoś ponad ich siły, znajdą się w dramatycznej sytuacji.

Czy żeby ratować naturę, należy ją uznać za towar jak każdy inny? Zamienić w instrumenty finansowe? Przekonanych do tego pomysłu przybywa, ale to ta logika zaprowadziła nas na skraj katastrofy.

Ziemie leżące po południowej stronie Kaukazu carska Rosja wydzierała z tureckich rąk kawałek po kawałku przez ponad półtora wieku. Teraz Turcja może tam wrócić o wiele szybciej.

Musi się skończyć wmawianie ludziom, że istnieją nieograniczone możliwości wzrostu i rozwoju klasy średniej. Politycy będą musieli po raz pierwszy jasno komunikować, czego ludziom nie dadzą i dlaczego to jest niemożliwe.

Francuzom nie mieści się w głowach, że miejscem islamistycznej kontrofensywy stała się szkoła, która miała być ostoją laickości.

Bardzo się cieszę, że prof. Jan Grabowski odpowiedział na mój artykuł „Czego Grabowski nie napisał”, zamieszczony w DGP z 16 października. Pozwolę sobie odpowiedzieć na jego polemikę świadoma, że odpowiadam zaledwie na 45,7 proc. jego tekstu, ponieważ pozostałe 54,3 proc. stanowią przytyki osobiste.

Czułe i bezlitosne poczucie humoru Davida Sedarisa jest jak lśniąca w słońcu brzytwa

- Nad tym, co się dzieje w Polsce w kwestii pandemii, nikt nie panuje. Chwytamy się niesprawdzonych, policyjnych metod - mówi dr Paweł Grzesiowski w rozmowie z Magdaleną Rigamonti.

Z badań, które przeprowadzono w Niemczech czy we Francji, wynika jasno, że zakażenia w autobusach i tramwajach to margines. Stygmatyzowanie komunikacji miejskiej grozi tym, że podzieli ona los kolei.