Magazyn na weekend

Wyrok TK trzeba opublikować, a potem po prostu uchwalić jeszcze raz ten sam przepis. To jedyne wyjście, tyle że w istniejących warunkach politycznych nierealistyczne. Z Ryszardem Piotrowskim - prawnikiem konstytucjonalistą, profesorem UW - rozmawia Piotr Szymaniak.

Sam się dziwię, że to piszę, ale „zdobywanie” kościołów i obrażanie wiernych podczas nabożeństw było uderzeniem celnym. Odpychającym, lecz skutecznym.

Nawet w PiS pojawiły się obawy, że atmosfera została przegrzana w niewłaściwym czasie. Że nie da się okiełznać protestów na ulicach ani nie należy na nie spokojnie patrzeć.

Jako obywatel patrzę na to, co się dzieje, z obrzydzeniem, jako katolik ze smutkiem

Ilu w Polsce jest lekarzy? Ile jest wolnych łóżek szpitalnych? Dlaczego w środku pandemii zmieniamy metodologię testowania na koronawirusa? I wreszcie: jak mamy leczyć, skoro nie umiemy liczyć?

Manifestanci zdominowali ulice pomimo pandemicznych zakazów. Także ulice w miasteczkach, których mieszkańcy głosowali w ostatnich wyborach na prawicę. Adresatem tych protestów nie jest Trybunał Konstytucyjny, choć to jego werdykt jest podważany. Trochę stał się nim Kościół. Ale tak naprawdę najmocniej wygraża się Jarosławowi Kaczyńskiemu.

Sympatycy Donalda Trumpa dziś – jeszcze częściej niż przed czterema laty – ukrywają, że go popierają.

Jeśli rolnicy idą dziś z kobietami, przyłączają się kibice, policjanci, to już jest sprzeciw wobec autorytarnej władzy. Władzy, która się przeliczyła. Spodziewała się polaryzacji społecznej, a tu ludzie okazują jedność.

Gniew na ulicach polskich miast i miasteczek ma różne twarze. Nie tak oczywiste, jak chcą to widzieć i władza, i jej przeciwnicy.

22 października Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok nie tylko w sprawie aborcji. Wydał przede wszystkim wyrok na siebie. Wypowiadając się w sposób sprzeczny z konstytucją i swoim dotychczasowym orzecznictwem (w szczególności z wyrokiem z 1997 roku, który jest teraz powszechnie błędnie interpretowany), wypowiadając tzw. kompromis aborcyjny, zmienił ustrój państwa. I z tego powodu trudno je nadal traktować jako świeckie.

COVID-19 zabrał nam nie tylko zdrowie i pieniądze. Zabrał nam też – zmuszając do noszenia maseczek – twarz. Pozbawione jednego z podstawowych narzędzi niewerbalnej komunikacji społeczeństwo czeka ciężka próba.

Czułe i bezlitosne poczucie humoru Davida Sedarisa jest jak lśniąca w słońcu brzytwa.

Z rządu płynęły dotąd sygnały, że „pieniędzy z helikoptera” – jak w czasie pierwszej fali pandemii – nie będzie. A tych pieniędzy spadło firmom z nieba tyle, że jeszcze na parę miesięcy powinno im wystarczyć.

Polska – w obecnej politycznej formie – jest dzieckiem liberalnego ładu międzynarodowego. Ładu, który od lat ulega rozkładowi i odchodzi w przeszłość.

Niezwykły rozwój populizmu w ostatnich latach, szczególnie po referendum dotyczącym brexitu i wyborach prezydenckich w USA w 2016 r., to jeden z najważniejszych fenomenów zarówno w gospodarkach rozwijających się, jak i tych rozwiniętych. Tylko w Europie udział głosów wyborczych oddanych na partie populistyczne wzrósł w ostatnim dziesięcioleciu o ok. 10 punktów procentowych. W jaki sposób ekonomiści definiują to zjawisko i jakie są ich zdaniem przyczyny jego popularności wśród obywateli?