Magazyn na weekend

Drogi czytelniku, wymień trzy najważniejsze w życiu rzeczy. Czy wśród nich znalazła się praca? Obstawiam, że tak. Praca jest dla nas fundamentalnie ważna. Wyznacza nasz społeczny status. Bywa źródłem cierpienia i zmęczenia. Ale też miejscem, gdzie przydarzają się człowiekowi rzeczy, z których jest dumny do końca swoich dni. A przecież jeszcze nawet nie doszliśmy w tej wyliczance do kwestii finansowych.

Inflacja to trudny w ocenie temat. Zawsze tak było, a ostatnie lata nie są wyjątkiem. Ta trudność bierze się z mieszanki dwóch czynników: interesu i percepcji.

Autonomia Palestyńska jest w oczach wielu jej mieszkańców narzędziem izraelskiej okupacji, a Hamas jedyną frakcją, która z nią walczy.

Sprzątają polskie mieszkania, opiekują się dziećmi i osobami starszymi. Przeważnie bez umowy, płatnego urlopu, składek na ZUS. Ich praca jest jak powietrze: niezbędna i niewidoczna. 

Adam Glapiński jest coraz lepiej oceniany jako prezes Narodowego Banku Polskiego. W najnowszej edycji rankingu „Global Finance” dostał ocenę B-. Tak wysokiej noty jeszcze nie miał. Od 2017 r. systematycznie dostawał C. Teraz dorównał Markowi Belce z lat 2012 i 2014.. Spośród bankierów centralnych Glapiński wyprzedza w tym roku m.in. Węgra Györgyego Matolcsyego czy Brytyjczyka Andrew Baileya.

Wiecowe okrzyki nie przesłonią mizernego popytu na państwo prawa.

Zakrawa na cud, że premier Morawiecki nie zrzuca na premiera Tuska odpowiedzialności za stan naszego futbolu. Naiwny mógłby próbować znaleźć racjonalne uzasadnienie tej powściągliwości: przecież pasmo polskich kompromitacji nożnych wypada akurat na czas pełnienia najwyższych funkcji partyjnych i rządowych przez mężów stanu Zjednoczonej Prawicy. Naiwny, bo przecież nikt i nic nie powstrzymuje Morawieckiego przed fantazyjnym obwinianiem WinyTuska, wodza łże-obywateli, za wszystko. Używając piłkarskiej erudycji, można powiedzieć, że cała przedwyborcza taktyka drużyny premiera to „laga do przodu”. A tak poniekąd przy okazji – drodzy kibice i drogie kibicki, śledzicie kampanię wyborczą? Tę, jakżeby inaczej, o wszystko (bo wybory otwarcia i o honor już były)?

Na ostatniej prostej sondaże wróciły do stanu sprzed mniej więcej roku.

Nawet jeśli wiarygodność PiS osłabła, to brak alternatywy powoduje, że dalej jest on partią pierwszego wyboru dla znaczącej części osób, zwłaszcza mieszkańców małych miasteczek i wsi.

Jest różnica między zrzuceniem bomby jądrowej, artyleryjską salwą a wystrzałem z pistoletu. W tym tygodniu polskie media obiegły informacje o Wojsku Polskim, które często miały tytuły „Trzęsienie ziemi” i „Fala odejść”. By łatwiej było przebić się przez ten informacyjny ostrzał bez ran, przypomnę fakty.

Spór zbożowy mógł zostać zduszony w zarodku, ale zbyt wielu ludziom na tym nie zależało. Zaglądamy za kulisy skandalu.

Badania jasno pokazują, jakie potrzeby i oczekiwania mają Polki. Dlaczego więc politycy nie potrafią do nich dotrzeć?

Hamas zaatakował, a teraz może tylko stracić. Zyskać mogą za to Saudowie, Rosjanie i… Chińczycy. 

Jon Fosse jest pisarzem pustki, ciszy i ciemności

Ponieważ jedną z ulubionych książek mojego dzieciństwa były gawędziarskie wspomnienia Melchiora Wańkowicza „Tędy i owędy”, to w wieku dojrzałym nieraz się zastanawiałem, czy samemu takich „wspomnień” nie strzelić. Zwłaszcza kiedy już przyswoiłem sobie prawdę, że autorzy kreślący kolorową kredką zapis własnego życia nie silą się na bezkompromisową prawdomówność. Niestety, chociażby nie wiem, jak się starać, we wspomnieniach nie da się zazwyczaj uniknąć ujawniania (i naciągania) prawdy o innych osobach niż autor. Mam z tym potężniejące trudności.

To nie będzie proces tylko oskarżonych, lecz także służb mających chronić Francuzów przed terrorystami.