Przedsiębiorca odpowie za brak zgodności towaru z jego reklamą i za wadliwy montaż produktu przez konsumenta

Przedsiębiorcy będą mieli na to czas do 1 stycznia 2023 r. Wówczas zaczną bowiem obowiązywać przepisy, które w istotny sposób zmodyfikują zasady odpowiedzialności przedsiębiorców za niezgodność z umową oferowanych towarów. Wprowadza to ustawa z 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta, ustawy – Kodeks cywilny, oraz ustawy – Prawo prywatne międzynarodowe, która już została podpisana przez prezydenta i czeka na publikację w Dzienniku Ustaw.

Początek roku nie jest z pewnością dobrym momentem na wprowadzanie szerokich zmian, które dotyczyć będą regulaminów, kart gwarancyjnych, a także procedur reklamacyjnych. Niemniej opóźnione wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/771 z 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającej rozporządzenie (UE) 2017/2394, dyrektywę 2009/22/WE oraz uchylającej dyrektywę 1999/44/WE, kiedyś musiało nastąpić. Zdaniem ustawodawcy przedsiębiorcy mieli dużo czasu na dokonanie wdrożenia przepisów z nich wynikających, bo choć nie znali ostatecznego kształtu ustawy, to jej projekt był przygotowany już wcześniej. Otóż, jest to trudny do zrozumienia argument, ponieważ istotne decyzje biznesowe zwykło podejmować się na podstawie ostatecznie uchwalonych przepisów, a nie ich projektów. Niemniej zapoznanie się z nadchodzącymi zmianami jest istotne, gdyż wiele z nich będzie bowiem wymagać nie tylko prostych zmian treści dokumentów, lecz także podjęcia stosownych decyzji biznesowych, przeglądu dotychczasowych procedur czy zlecenia wprowadzenia zmian jeszcze w bieżącym roku, by zmieścić się w wyznaczonym terminie.

Powraca zgodność z umową

Nie budzi wątpliwości, że zgodność towarów z umową oraz związane z tym środki ochrony prawnej i sposoby ich wykorzystania to podstawowe zagadnienia dla konsumenta. Zasady te zdefiniowano w noweli od nowa, zmieniając jednocześnie dotychczasową metodologię. Ustawa określa tym razem, jakie cechy musi spełniać towar, by został uznany za zgodny z umową, definiuje więc zgodność od strony pozytywnej, natomiast przedsiębiorca będzie ponosić odpowiedzialność za brak takiej zgodności. I tak towar zgodny z umową musi nadawać się do celów, do których zazwyczaj używa się towaru tego rodzaju z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, norm technicznych lub dobrych praktyk. Konsument może mieć wobec towaru rozsądne oczekiwania, biorąc pod uwagę jego charakter, ale również publiczne zapewnienia złożone np. w reklamie. Jeśli wpłyną one na decyzję konsumenta o zawarciu umowy, a nie zostaną sprostowane przez przedsiębiorcę, to ostatecznie on poniesie odpowiedzialność za brak wspomnianej zgodności. O co chodzi? Na przykład, jeśli konsument usłyszy w reklamie, że smartfon, który planuje nabyć, działa trzy dni bez ładowania baterii, a przedsiębiorca nie wyjaśni mu, że chodzi o specjalny tryb oszczędzania, który ogranicza funkcjonalność, to odpowiadać będzie za brak zgodności towaru z umową, mimo że reklama nie będzie pochodzić od niego. Konsument może też zakładać, że otrzyma towar z akcesoriami i instrukcjami, których dostarczenia może oczekiwać. Nasuwa się tu niemal akademicki przykład ładowarki do urządzeń elektronicznych oraz ocena tego, czy rozsądnie można zakładać, że zostanie ona udostępniona. Jedno jest pewne – jasna i zrozumiała informacja o braku tego rodzaju akcesorium będzie kluczowa dla bezpieczeństwa przedsiębiorcy. Ponadto, jeśli konsument zapozna się z próbką lub wzorem, to otrzymany towar będzie musiał być z tym zgodny.