Darmowa opieka zdrowotna to wynalazek, z którego trzeba zrezygnować?

Dobrobyt i postęp, idąc ze sobą w parze, miewają skutki uboczne. Jednym z nich jest coraz kosztowniejsza medycyna. Za sprawą nowych medykamentów i doskonalszych urządzeń udaje się leczyć choroby, wobec których do niedawna ludzie byli zupełnie bezradni. Dzięki temu średnia życia stale się wydłuża. Ale starzenie się społeczeństwa generuje coraz wyższe koszty, podobnie jak nowatorskie technologie medyczne. Polska przeznacza na powszechną opiekę zdrowotną niecałe 7 proc. swojego PKB, co jest jednym z najniższych udziałów procentowych tego rodzaju wydatku wśród krajów Unii Europejskiej. Nakłady Niemiec, Francji czy Holandii oscylują przy kwotach stanowiących ok. 12 proc. produktu krajowego brutto. Co to w praktyce oznacza, najlepiej pokazują konkretne sumy. Roczne wydatki budżetu Polski to ok. 340 mld zł, z czego 75 mld idzie na służbę zdrowia. Jednocześnie istnieje państwo w państwie, czyli NFZ. Rocznie rozdysponowuje on na usługi medyczne ok. 67 mld zł. Każdy, kto czeka kilka lat w kolejce do specjalisty, wie, iż jest to stanowczo za mało. Tymczasem społeczeństwo się starzeje i płatników ubywa równie szybko, jak przybywa klientów w szpitalach i ośrodkach opieki. Wzorem krajów zachodnich można więc podwyższać składki i podatki oraz przeznaczać na medycynę coraz większy procent budżetu państwa. Odruch desperacji podpowiada też otwarcie granic na emigrantów z Trzeciego Świata w nadziei na to, że oni również dołożą się do systemu. Zapewniając zdrową i bezpieczną starość masom europejskich tubylców. O ile zechcą. Na dłuższą metę powszechna opieka zdrowotna jest więc luksusem, coraz trudniejszym do utrzymania. Zniszczyć ją może gwałtowny wstrząs ekonomiczny lub po prostu powoli zabije demografia. Na pocieszenie trzeba jednak powiedzieć, że życie po zgonie współczesnej służby zdrowia jest możliwe, choć w przeszłości trudno je było nazwać bezpiecznym czy też wygodnym.