Jerzy Stępień: Państwo traktuje OFE jak XIX-wieczny ekonom chłopa

Drogi Stefanie, cieszę się niezmiernie, że po czterdziestu latach od wydania „Gry o jutro” napisaliście z Andrzejem „Grę o jutro 2”. Kupiłem wtedy tę pierwszą, przeczytałem i mam ją do dziś. Kilka lat później, już jako młody sędzia, trafiłem w Krakowie na Wasze spotkanie autorskie. Przypadkiem. Przyszedłem za wcześnie do Jaszczurów na koncert jazzowy. Zabrałem głos w dyskusji. Wy, jak zwykle Bratkowscy, byliście entuzjastami jakichś nowych prądów, idei, ja natomiast, nie zaniedbując skądinąd swojej profesji, zdecydowanie już wtedy wycofałem się do świata jazzu, w którym i dzisiaj zresztą najlepiej się czuję.