Nie była w pełni w moim typie / Ale lubiłem za to, że jest / Trochę złośliwie ją nazwałem / Sentymentalna Panna S”. To fraza z piosenki opozycjonisty i jednego z bardów drugiego obiegu Jana Krzysztofa Kelusa. O „Pannie S” pisał i śpiewał również Jacek Kaczmarski. Tamte metafory chwytały, bo trafnie opisywały relacje, jakie łączyły sporą część Polaków z pierwszą Solidarnością, czyli z wielkim, nieoczekiwanym ruchem społecznym, który rozkwitł w Polsce Ludowej na samym początku lat 80. Solidarność nie była wtedy jeszcze ani partią polityczną, ani jak dziś tylko związkiem zawodowym. Dla wielu Polaków była jednak fascynacją. Do pewnego stopnia miłosnym uniesieniem. Często największym i jedynym w całym dorosłym życiu. Co było potem, wiemy wszyscy. Dobrze to opisał Kaczmarski: „»Panna S« do swych amantów nie ma szczęścia / Choć raz po raz o krok jest od zamęścia / Ledwie z którym się obejmie, ledwie go umieści w Sejmie / Uczuć tyle, co w pretensjach albo w pięściach”.
Ale minęło 35 lat i coraz częściej się okazuje, że „Sentymentalna Panna S” nadal fascynuje coraz młodszych adoratorów. Dwa lata temu Jan Sowa brawurowo przekonywał w książce „Inna Rzeczpospolita jest możliwa”, że pierwsza Solidarność była w zasadzie projektem politycznym wcielającym w życie idee komunistyczne. W ubiegłym roku Michał Siermiński w „Dekadzie przełomu” wyjaśniał, dlaczego środowisko Michnika, Kuronia czy Mazowieckiego nie zrozumiało przesłania „Panny S”. A teraz dostajemy „Przekroczyć nowoczesność” Krzysztofa Mazura.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.