Dzieci komentują: W sprawie wymiaru sprawiedliwości powołuję siebie na świadka

Świat zawsze dążył do sprawiedliwości. Od starożytnych Greków, którzy poprzez mechanizm sądu skorupkowego skazywali przeciwników demokracji na tułaczkę, przez średniowieczne sądy boskie ,aż do współczesnych nam prokuratorów, adwokatów i sędziów.( Łatwo popisać mi się teraz tą wiedzą, ponieważ jestem świeżo po egzaminach gimnazjalnych i może do wakacji nie zapomnę :)). Pomimo tysięcy lat dzielących wymienione wyżej organy sprawiedliwości, we wszystkich przykładach można dostrzec analogie. Są sądzący i sądzeni. Jest prawo i reguły, które rządzą jego egzekwowaniem. Są zasady mówiące o respektowaniu wyroków. Jeżeli przestajemy w nie wierzyć, następuje breakdown systemu.

U podstaw sądów powinno leżeć przede wszystkim zaufanie społeczeństwa. Niestety w naszym kraju ciągle kreowany jest obraz złych, wolno działających instytucji. Wszyscy mówią o przewlekłościach, nieprawidłowościach, chociaż tak naprawdę sami często gubią się w swoich ,,zeznaniach”. Prawdą jest jednak to, że prokuratorzy są przepracowani i tonąc w papierach działają pod nieustanną presją terminów. Pokuszę się o stwierdzenie, że współczesne organy sprawiedliwości przypominają tragedię antyczną. Dramat rozgrywa się między sumieniem orzekających, a fatum ciążącym nad nimi. W tym przypadku są to czas, statystyki, dokumenty oraz opinie przełożonych.