Nagrody motorem światowego postępu

Spektakularnych inspiracji nie trzeba szukać wcale w mrokach historii. Za model skutecznego wspierania postępu i innowacji za pomocą prywatnych pieniędzy uchodzi choćby nagroda ufundowana w 1919 r. przez nowojorskiego hotelarza Raymonda Orteiga. Pochodzący z Francji Orteig zapowiedział wówczas, że da 25 tys. ówczesnych dolarów (w przeliczeniu na dzisiejsze pieniądze to mniej więcej milion) śmiałkowi, który przeleci Atlantyk w pojedynkę bez międzylądowania. Efekt był piorunujący. Na przestrzeni lat kilkudziesięciu pretendentów zdołało pozyskać na przygotowanie lotów sumę 16 -krotnie przekraczającą wartość nagrody. Temat lotu przez Atlantyk wzbudził też zainteresowanie mediów i zachęcił wielki kapitał do tego, by poważniej przyjrzeć się raczkującemu lotnictwu – dotąd uważanemu za wyłączną domenę wojskowości. Gdy wreszcie 20 maja 1927 r. pilot rezerwy Charles A. Lindbergh wystartował na pokładzie jednopłatowca Spirit of St. Louis z Roosevelt Field na Long Island i 33 godziny później dotarł do oddalonego o 6,7 tys. km Paryża, grunt pod lotniczą rewolucję był już przygotowany. Samolotami zaczęto wozić najpierw pocztę, potem inne towary. A gdy po II wojnie światowej na rynku pojawiła się nadwyżka zdemobilizowanych samolotów, zrodził się ruch pasażerski, bez którego trudno sobie wyobrazić współczesny świat.